Αρχική > Βγαλμένα απ τη ζωή, Σκυλιά > Η «αδερφούλα» μου

Η «αδερφούλα» μου

Επόμενη μέρα, Οκτώβριος του 2004.

Είχα ξυπνήσει γύρω στις 13:00 απ το ξυπνητήρι που άρχισε να κτυπάει, ταράζοντας τα όνειρα και τον ύπνο μου.

Την προηγουμένη:

Δούλευα μέχρι τις 9 το βράδυ και αφού σχόλασα, με το που μπήκα σπίτι αντιλήφθηκα οτι κάτι δεν ήτανε σωστό. Ήξερα οτι είχε καρκίνο στο στομάχι, αλλά ο γιατρός μας είχε πει οτι θα ζούσε ακόμη μερικά χρόνια. Είχε κάνει εμετό σχεδόν παντού και ήτανε κουλουριασμένη κάτω απο μια κουβέρτα…

«Τί έχεις καλή μου;» της λέω και με κοίταξε με τα γερασμένα, μισότυφλα και λυπημένα ματάκια της που σ’έκαναν να θέλεις να κλαίς. Την έλουσα και την τάϊσα αφού καθάρισα το σπίτι. Έκατσα μαζί της για μερικές ώρες. Την στέγνωσα καλα-καλα και αφού την χάϊδεψα, άρχισε να κουνάει την ουρά της, να δείχνει οτι είναι καλύτερα…

Αφού ήτανε όλο ζωντάνια και χαρά δειχνοντας οτι ήτανε περαστικό, κατα τα μεσάνυχτα βγήκα. Το ένα έφερε το άλλο και επέστρεψα πτώμα στο σπίτι, γύρω στις 5:30-6:00 το πρωϊ και την έπεσα για ύπνο.

13:05 Επομένη μέρα:

Νιώθω μια σκουντιά και ακούω τη φωνή της μάνας μου να μου λέει οτι πρέπει να σηκωθώ, η ώρα 14:00 πρέπει να ‘μαι στη δουλειά. Με χίλια βάσανα, αποφασίζω να σηκωθώ απ το κρεβάτι και μπαίνω στο ντούς. Μερικά λεπτά αργότερα αφού ντύθηκα, πήγα στο τραπέζι να φάω οτι καλό είχαμε για φαϊ και κατοπιν να φύγω για τη δουλειά.

Ξαφνικά, αντιλαμβάνομαι οτι κάποιος λείπει απ’ το σπίτι, κάποια που μεγάλωσε μαζί μου και πάντα με χαιρετούσε με παιχνίδι και χαρά, που μου έδινε αγάπη ακόμη κι οταν της θύμωνα, που έκανε ζημιές.

Με τρόμο ρωτάω τη μάνα μου: «Που είναι το σκυλί;» …..

Πρίν καταφέρει να μου απαντήσει, την πήρανε τα κλάματα. Αμέσως κατάλαβα και κρύος ιδρώτας με έλουσε…

-«Ρε μάνα, σε παρακαλώ που είναι η Ντόλυ;»

_»Την πήγαμε στο γιατρό σήμερα και μας είπε οτι υποφέρει. Έπρεπε να την κοιμήσουμε…»

-«………»

-«Σου φερα το λουρί, αυτό που χε πάντα στο λαιμό της. Δεν άντεξα να μείνω, την άφησα να την κοιμήσουνε»

_________________________________________________________

Ένιωσα οτι έχασα ένα μέλος της οικογένειας. Είχαμε μεγαλώσει μαζί, απ τα 10 μου όταν την φέρανε σπίτι, κουταβάκι. Την έκλαψα μήνες ολόκληρους. Ήτανε η αδελφούλα μου…

Το σκυλί ήτανε μια ξεχωριστή παρέα, πάντα εκέι. Θυμάμαι ξεχώριζε τον ήχο που έκανε το αμάξι μου και μόλις κόντευα σπίτι, περίμενε στην πόρτα, γαυγίζοντας απο χαρά. Πολλές φορές με υποδεχότανε με ένα μπαλάκι του τέννις στο στόμα για να παίξουμε, ή την ακολουθούσα στην κουζίνα όπου τράβαγε το συρτάρι που ήτανε το λουρί της για να την πάω βόλτα.

Όποτε ήμουνα άρρωστος, ερχότανε και έβαζε το κεφάλι της στην κοιλιά ή τα πόδια μου και με κοίταζε λυπημένα. Περίμενε να γίνω καλά, εκέι, μαζί μου…

Εδώ και 4 χρόνια μου λείπει. Ακούω τα νύχια της ακόμη να χτυπάνε στο παρκέ, όπως χτυπούσανε όποτε πήγαινε προς την κουζίνα, το λουρί της που κουδούνιζε. Υπάρχουνε φορές που παω σπίτι και περιμένω να τη βρώ να κουνάει την ουρά της ολο χαρά, να με περιμένει. Πάει όμως, η Ντόλυ έφυγε…

Τα σκυλια είναι υπέροχα ζώα, πιστά, με πολύ αγάπη. Στην Ελλάδα και στην Κύπρο υπάρχουνε πάρα πολλά άδέσποτα σκυλιά, άλλα τόσα που τα πάνε σε καταφύγια για σκύλους. Η προτροπή μου είναι αν σκέφτεστε να πάρετε σκυλί, μην πατε να δώσετε ένα κάρο λεφτά για να πάρετε σκυλί ‘ράτσας’. Υπάρχουνε τόσα μπάσταρδα σκυλιά, τόσες ψυχούλες που εαν δε βρουνε σπίτι κινδυνεύουνε με ευθανασία… Καλύτερα θα’τανε να πάρετε ένα απ αυτά που έχουνε στα καταφύγια, και τα μπάσταρδα έχουνε ψυχή…

Και το δικό μου μπάσταρδο ήτανε…

Page copy protected against web site content infringement by Copyscape

  1. 29/07/2008 στο 09:41

    Τα προηγούμενα σχόλια του άρθρου αυτού (1), έχουνε διαγραφεί απο (δικό μου) λάθος. Απολογούμαι, εαν θέλετε ξαναβάλτε το σχόλιό σας.

  2. cosgr
    29/07/2008 στο 12:17

    Όταν φτάσεις και συνδεθείς με αυτά τα χαριτωμένα πλασματάκια δεν κάνεις χώρια τους. Τα πέρασα και εγώ. Ο χαμός τους σε σκοτώνει.

  3. 29/07/2008 στο 12:31

    Είναι πραγματική ευλογία να μεγαλώνει ένα παιδί με ζώα και ειδικότερα σκυλιά. Το παιδί μαθαίνει να σέβεται, να φροντίζει και να αγαπάει όχι μόνο τα ζώα αλλά και το κάθετι γύρω του.

  4. 06/10/2008 στο 23:24

    Σε καταλαβαίνω απόλυτα. Έτσι έπρεπε να γίνει και με την σκυλίτσα μου,, έπρεπε να την κοιμήσουμε αφού πλέον είχε πέσεισε κώμα στο σπίτι μας. Αυτό που μπορώ να σου πω, πουμου έχει μείνε χαραγμένο στο μυσλό και δεν πρόκειται ποτένα το ξεχασω, είναι το γεγονός ότι όλη αυτή τη διάρκεια που το Λαϊκάκι μου είχε πέσει σε κώμα,μέχρι να έρθει ο γιατρός να την κοιμήσει, δεν έφυγα από δίπλα της και την χαϊδευα συνεχώς. Όταν σταματούσα να την χαιδεύω στα αυτάκια της και τον λαιμό της, βογγούσε…. όταν συνέχιζα να την χαϊδεύω, απλά ένιωθε το άγγιγμα μου και παρόλο που δεν με έβλεπε, ούτε είχεεπαφή πλέον με το περιβαλλον, σταματούσε να βογγάει. Μέχρι που άφησε την τελευταία της ανάσα, δεν σταμάτησα να την χαϊδεύω… Και ακόμη αφού όλα είχαν τελειώσει…εγώ συνέχιζα και έκλαιγα με λυγμούς, όπως και όλη μουη οικογένεια. Κανένας δεν μπόρεσεναβρει τη δύναμη να είναι κοντά της όσο συνέβαιναν όλα αυτά…Εγώ δεν άντεχα να μην είμαι δίπλα της….Δεν το άντεχα… Τα γράφω τώρα και βουρκώνω… και όταν την φέρνω στο μυαλό μου, και αυτές τις τελευταίες στιγμές, με πιάνουν τα κλαμματα.

    Την χάσαμε από καλαζάρ… Ένα πανέμορφο Ντόπερμαν. Έζησε με αυτό 6,5 χρόνια… από 6,5 μηνών που την τσίμπησε το κουνούπι, έφτασε τα 7 χρόνια ζωής… Ο γιατρός απορούσε πως κατάφερε να ζήσει τόσο πολύ με αυτή την αρρώστια, την στιγμή που άλλα σκυλιά πεθαίνουν πολύ γρήγορα μετά τη διάγνωση. Η φροντίδα, η αγάπημας στο Λαϊκάκι μας, της έδωσε ζωή. Και γι αυτό είμαι πολύ περήφανη! Περιμένω πως και πως να πάρω΄ξανά σκυλί…έστω και αν είναι δέπσοτο.. Πάντα τους είχα αδυναμία και πάντα εβγαζα φαγητό και νερό στην πόρτα.

  5. 07/10/2008 στο 01:20

    astropeleki μου λυπάμαι πραγματικά γιατί σε νιώθω. Όταν έγραφα αυτο το άρθρο βουρκώνανε τα μάτια μου.

  6. 07/10/2008 στο 08:45

    🙂 καλημέρα!

  7. 07/10/2008 στο 10:46

    Καλημέρα, καλημέρα!

  8. Irene
    03/01/2011 στο 16:17

    Καλησπέρα! Βρήκα τυχαία το post σου καθώς έψαχνα site με αδέσποτα. Έχω και εγώ μια αδυναμία στα σκυλιά και όπως είπες και εσύ θεωρώ πως είναι καλύτερα να βρω κάποιο που να έχει πραγματικά ανάγκη για σπίτι γιατί όπως και αν είναι ξέρω ότι θα το υπεραγαπώ!
    Για να είμαι ειλικρινής με συγκίνησαν πάρα πολύ αυτά που έγραψες για το σκυλάκι σου ιδιάιτερα στο σημείο που αναφέρεις πόσο την αναζητάς ακόμη!
    Εγώ δυστυχώς δεν μπορούσα να πάρω σκύλο και έτσι πριν 2 χρόνια πήρα ένα χαμστεράκι το όποιο το αγάπησα πάρα πολύ. Κι όταν πέθανε πραγματικά με διέλυσε, κυρίως γιατί το έβλεπα να υποφέρει τόσο πολύ. Μάλλον μόνο ένας πραγματικά φιλόζωος θα καταλάβαινε.
    Το θέμα είναι πως από τότε φοβάμαι τόσο πολύ να δεθώ με άλλο ζώο που όσο και να τα αγαπάω διστάζω να τα πλησιάσω πολύ. Πόσο μάλλον με ένα σκυλάκι, που σου δείχνει εμφανέστατα το πόσο σε αγαπάει!…
    Εσύ θα μπορούσες να πάρεις άλλο;!

  9. 05/01/2011 στο 19:43

    Γεια σου Ειρήνη και συγνώμη που άργησα να απαντήσω. Ναι, θέλω σκυλί και περιμένω να έχω δικό μου χώρο ώστε να πάρω ένα κουταβάκι και να το μεγαλώσω, όπως ακριβώς έκανα και με την Ντόλυ…
    Τα ζώα είναι υπέροχα και τα σκυλιά είναι στ αλήθεια ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου, δεν το συζητώ…
    Καλό βράδυ να έχεις και να πάρεις και συ ένα σκύλο! Να θυμάσαι όμως ότι θέλει αρκετή φροντίδα (βόλτα 3 φορές, φαγητό, παιχνίδι, εμβόλια, μπάνια, κούρεμα κτλ)

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: