Αρχική > Τρελά ιστορικά πρόσωπα > Οι πιο τρελοί ηγέτες στην ιστορία – Μέρος Β’

Οι πιο τρελοί ηγέτες στην ιστορία – Μέρος Β’

 

Το 2ο μέρος απ τα πολλά που θα ακολουθήσουν, είναι εξ ολοκλήρου γραμμένο για έναν (απ)άνθρωπο ο οποίος έγινε η αιτία να πεθάνουν περι τα 60 εκατομμύρια άνθρωποι απ όλο τον κόσμο.

20 Απριλίου, 1889 - 30 Απριλίου, 1945

Αδόλφος Χίτλερ: 20 Απριλίου, 1889 - 30 Απριλίου, 1945

Ο Αδόλφος Χίτλερ, επίσης γνωστός και ως Φύρερ (Führer (Ηγέτης)), γεννήθηκε το 1889 στο Μπράουναου αμ Ινν (Braunau am Inn), στα βόρεια σύνορα της Αυστρίας. Παιδί του τελωνειακού υπάλληλου Αλόισιου Χίτλερ και της τρίτης του γυναίκας Κλάρας Χίτλερ που ήτανε ανιψιά του!

Ο Αλόισιος, ήταν εξώγαμο παιδί υπηρέτριας Άννας Μαρίας Σίκλγκρουμπερ και αποφάσισε να πάρει το επίθετο του άνδρα που πίστευε ότι ήταν ο πατέρας του. Ο Γιόχαν Γκέοργκ Χίντλερ (Johann Georg Hiedler) δεν τον είχε αποδεχτεί ποτέ ως γιο του. Η τροποποίηση του ονόματος Χίντλερ σε Χίτλερ ήτανε ορθογραφικό λάθος του υπαλλήλου όταν έγραφε το νέο επωνυμο του Αλόισιου!

Ο Αδόλφος Χίτλερ δεν ήξερε ποιος ήταν ο παππούς του. Οι πολιτικοί του αντίπαλοι προσπαθούσαν να αποδείξουν ότι ο ηγέτης του αντισημιτικού και εξτρεμιστικου εθνικιστικού Σοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος (NSDAP) είχε Εβραίους ή Τσέχους προγόνους. Το καλοκαίρι του 1938, αμέσως μετά την προσάρτηση της Αυστρίας, εκκένωσε και κατέστρεψε τα χωριά των γονέων και των παππούδων του στην βορειοδυτική Αυστρία. Έτσι, φρόντισε να μην ξέρει κανείς τις πραγματικές ρίζες της οικογένειάς του…

Στην πρώτη γυμνασίου, ο Αδόλφος έμεινε στην ίδια τάξη λόγω «έλλειψης φιλοπονίας» κατα τους καθηγητές του. Τελικά, το 1905 εγκατέλειψε το σχολείο χωρίς να πάρει απολυτήριο.

Από το 1905 και μετά ο Χίτλερ ήθελε να σπουδάσει στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης, αφού θεωρουσε τον εαυτό του καλιτέχνη. Η Ακαδημία απέρριψε την αίτηση του δύο φορές λόγω έλλειψης ταλέντου. Ποτέ δεν ξέχασε την απόρριψή του από την Ακαδημία της Βιέννης. Όταν ανέβηκε στην εξουσία, εκδικήθηκε τους καθηγητές, διώκοντάς τους…

Το 1909 είχε καταλήξει σε ένα ίδρυμα άστεγων όπου έβγαζε χρήματα πουλώντας τις ζωγραφιές του.

Σε ηλικία 20 ετών στην Βιέννη, έμαθε τις θεωρίες του ρατσιστή και αντισημίτη ιδεολόγου Γιεργκ Λαντζ φον Λίμπενφελς (Jörg Lanz von Liebenfels). Επίσης αφομοισε τον αντισημιτισμό διάφορων πολιτικών, όπως του Γκέοργκ Ρίτερ φον Σένερερ (Georg Ritter von Schönerer) που ήταν «Führer» (ηγέτης) του Πανγερμανικού Κινήματος, καθώς και του δήμαρχου της Βιέννης, Δρα Καρλ Λύγκερ (Karl Lueger). Η ιδέα του Χίτλερ για μια ανώτερη, άρια φυλή, την αποκαλούμενη «φυλή κυρίων» (Herrenrasse), πρέπει να σχηματίστηκε εκείνα τα χρόνια. Ο ίδιος δεν αναφέρθηκε ποτέ στα πολιτικά του πρότυπα και είδωλα.

Τον Μάιο του 1913, μελετούσε τα έργα του ρατσιστή συγγραφέα Χιούστον Στιούαρτ Τσάμπερλεν (Houston Stewart Chamberlain), και απέφυγε τη στρατιωτική θητεία στην Αυστρία με τη μετακόμισή του στο Μοναχο.

Κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου, ο Χίτλερ κατατάγηκε εθελοντικά στον γερμανικό στρατό. Ήταν υποδεκανέας στο 16ο Βαυαρικό Συνταγμα Εφέδρων Πεζικού. Τον Δεκέμβριο του 1914 πήρε το παράσημο του Σιδηρού Σταυρού, Δεύτερης Τάξης. Το 1916 τραυματίστηκε στο πόδι στη βόρεια Γαλλία. Το 1917 επιστρεψε στο μέτωπο και το 1918 παρασημοφορήθηκε με το Σιδηρό Σταυρό Πρώτης Τάξης.

Λίγο πριν τη λήξη του πολέμου, μετά από μια επίθεση, ο Χίτλερ εισήχθη στο στρατιωτικό νοσοκομείο της πόλης Πάζεβαλκ. Την παροδική τύφλωσή του την απέδωσε ο ίδιος σε βλάβη των ματιών του εξαιτίας των αερίων. Μελέτες, βασσμένες στο αρχείο του στρατιωτικού νοσοκομείου, αποδεικνύουν ότι η αιτία ήταν μια υστερική αντίδραση του Χίτλερ, για τη διαφαινόμενη ήττα της Γερμανίας. Επίσης, κατά τη διάγνωση του ψυχίατρου στο νοσοκομείο, ο Χίτλερ ήτανε ψυχοπαθής και ακατάλληλος για να αναλάβει ηγετικά καθήκοντα.

Οι γερμανοί εθνικιστές δεν παραδέχονταν ήττα στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και για αυτό το λόγο διάδωσαν την (ψεύτικη) θεωρία της προδοσίας των εγκληματιών του Νοέμβρη, βάσει της οποίας η γερμανική πατρίδα προδόθηκε από τους πολιτικούς και τους μαρξιστές με τη λεγόμενη «μαχαιριά στην πλάτη» (Dolchstoßlegende). Ο Χίτλερ ισχυρίστηκε αργότερα ότι η αγανάκτησή του για τον χαμένο πόλεμο και η «προδοσία» τον ώθησαν στο να ασχοληθεί με την πολιτική.

Μετά τον πόλεμο, ο Χίτλερ γύρισε στο Συνταγμα του στο Μόναχο. Εκλέγηκε ως ένας από τους αντιπροσώπους του Συντάγματος. 

το 1919 ο Χίτλερ προσλαμβάνεται από την διοίκηση των Ενόπλων Δυνάμεων (Ράιχσβερ, Reichswehr) του Μονάχου. Ο λοχαγός Ερνστ Ρεμ (Ernst Röhm) της μαύρης Ράιχσβερ, διέκριναν σύντομα στον υποδεκανέα Χίτλερ έναν άτομο που θα μπορούσε να εξαπλώσει την εθνικιστική τους ιδεολογία. Γι’ αυτό και τον έστειλαν για μαθήματα προπαγανδιστικής ρητορικής!

Τον Σεπτεμβριο 1919 παίρνει μέρος για πρώτη φορά στη συνέλευση του Γερμανικού Εργατικού Κόμματος (DAP, θα μετονομαστεί μετά σε NSDAP). Το κόμμα είχε ιδρυθεί απο τους Άντον Ντρέξλερ (Anton Drexler) και Καρλ Χάρερ (Karl Harrer) και προπαγάνδιζε ξενοφοβικές ιδέες, αντισημιτικές και ψευδοσοσιαλιστικές. Ο Χίτλερ πήρε μέρος στις συζητήσεις και διακρίθηκε για το ρητορικό του ταλέντο. Τότε ανακάλυψε οτι έχει ταλέντο και μπορούσε να συναρπάζει τους ακροατές του, διεγείροντας τα συναισθήματα τους. Ο Ντρέξλερ του πρότεινε να γίνει μέλος του κόμματος και έτσι τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, ο Χίτλερ έγινε μέλος του DAP και γνώρισε τον συγγραφέα Ντίτριχ Έκαρτ (Dietrich Eckart). Ο Έκαρτ συνειδητοποίησε ότι ο Χίτλερ ήτανε ικανός να κερδίσει τους εργάτες και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα υπέρ της ακροδεξιάς ιδεολογίας. Το 1920 ο Χίτλερ εγινε εκδότης της εφημερίδας του NSDAP «Λαϊκός Παρατηρητής» Völkischer Beobachter.

Επειδή ο Χίτλερ με τους λόγους του προσέλκυε όλο και περισσότερους ακροατές, απόκτησε μεγάλη δύναμη μέσα στο κόμμα, το οποίο εξαρτώταν απ αυτόν. Την άνοιξη του 1920 συμβάλλει στο νέο πρόγραμμα του κόμματος. Με δικιά του πρωτοβουλία, το Γερμανικό Εργατικό Κόμμα (DAP) μετονομάζεται σε Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα των Γερμανών Εργατών (NSDAP).

Απο τον στρατό απολύθηκε τον Μάρτιο του 1920. Γνώρίζε πολύ καλά ότι το NSDAP βασιζόταν πάνω του και το εκμεταλλεύτηκε. Τον Ιούλιο του 1921 αναγκάζει το παλιό προεδρείο σε παραίτηση και ψηφίζεται νέος πρόεδρος του κόμματος.

Μετά τη συντριβή της «Σοβιετικής Δημοκρατίας» (αριστερό κόμμα) στην Βαυαρία, κυβερνούσε ο εθνικιστής Γκούσταβ Ρίτερ βον Καρ (Gustav Ritter von Kahr), ο οποίος αντιπαθούσε την δημοκρατία και τη λεγόμενη «κόκκινη Κυβέρνηση«. Ο Χίτλερ και ο στρατηγός Έριχ Λούντεντορφ (Erich Ludendorf), που ανήκε στους συμπαθούντες του NSDAP είδαν στο πρόσωπο του Καρ ένα σύμμαχο.

Το βράδυ της 8ης Νοεμβρίου 1923 ο Χίτλερ με μερικούς ένοπλους έκανε έφοδο σε μια μπιραρία, έξω από το Μόναχο, όπου εκφωνούσε λόγο ο Καρ. Ο Καρ δέχτηκε την πρόταση του Χίτλερ να ανατρέψουν την κυβέρνηση του Βερολίνου. Το επόμενο πρωί, ο Χίτλερ με έναν αριθμό υποστηρικτών του επιτέθηκε στο Βαυαρικό Υπουργείο Στρατιωτικών. Η αστυνομία έκανε χρήση όπλων και οι επιτιθέμενοι τράπηκαν σε φυγή αφήνοντας πίσω τους 16 νεκρούς, όλοι μέλη του NSDAP. Ο Λούντεντορφ συνελήφθη στις 9 Νοεμβρίου και ο Χίτλερ μερικές μέρες αργότερα. Η δίκη για αυτούς που συμμετείχαν στο Πραξικόπημα Λούντεντορφ-Χίτλερ άρχισε στις 26 Φεβρουαρίου 1924. Με βάση τη νομοθεσία της εποχής, θα έπρεπε να καταδικαστεί ο Χίτλερ για εσχάτη προδοσία σε μακροχρόνια φυλάκιση ή να διωχθεί από τη Γερμανία, αφου είχε ακόμα αυστριακή υπηκοότητα. Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης ήτανε επιεικής απέναντι στους ακροδεξιούς. Οι άλλοι μετέχοντες στο πραξικόπημα δεν αναλαβαν την ευθύνη για το πραξικόπημα και ο Χίτλερ το εκμεταλλεύτηκε προβάλοντας τον εαυτόν του ως  εμπνευστή του πραξικοπήματος. Έτσι το πραξικόπημα περασε στην ιστορία με το όνομά του Hitlerputsch ή Πραξικόπημα της Μπιραρίας, Beerhallputsch.

Τελικά ο Χίτλερ καταδικάστηκε σε πενταετή φυλάκιση (ποινή που είναι επιεικής). Το NSDAP διαλύθηκε και κηρύχτηκε παράνομο. Από τα πέντε χρόνια της φυλάκισής του, ο Χίτλερ έκανε λιγότερο απο ένα χρόνο. Απολύθηκε τον ίδιο χρόνο (20 Δεκεμβρίου 1924) λόγω αμνηστίας που δόθηκε στους πολιτικούς κρατούμενους. Στη φυλακή, μαζί με τον γραμματέα του, Ρούντολφ Ες (Rudolf Hess), γράφει μέρος του βιβλίου του, Mein Kampf (Ο Αγών μου), στο οποίο εξηγεί τους πολιτικούς του στόχους και την ιδεολογία του εθνικου σοσιαλισμού (Nationalsozialismus).

Χάρη στα ρεπορτάζ για τη δίκη, γίνεται γνωστός και στη βόρειο Γερμανία ως ο ριζοσπάστης εθνικιστής πολιτικός της Γερμανίας. Έτσι, έγινε διάσημος και απόκτησε επιρροή σε πολλά άλλα εθνικιστικά κινήματα εκτός του NSDAP. Μέχρι τότε έβλεπε τον εαυτό του σαν ένα εργατη αλλά από εκείνη τη στιγμή, άρχισε να βλέπει τον εαυτό του κατάλληλο για τον ρόλο του μεγάλου ηγέτη (Führer).

Το NSDAP επανιδρύθηκε, και αποφάσισε να εφαρμόσει τη «στρατηγική της νομιμότητας» κερδίζοντας την εξουσία με νόμιμα μέσα και ύστερα να εγκαθιδρύσει την ναζιστική δικτατορία, την οποία είχε στο μυαλό του.

Το 1925 χάνει την αυστριακή υπηκοότητα μετά απο δική του αίτηση. Τα επόμενα εφτά χρόνια ζεί χωρίς υπηκοότητα. Αφοσιώθηκε στην επανίδρυση και αναδιοργάνωση του NSDAP. Το κόμμα αποτέλεσε βάση της νέας του στρατηγικής που ηταν να αποκτήσει την κυβερνητική εξουσία με νόμιμα μέσα. Στην αρχή το NSDAP στηρίζεται στις συνδρομές των μελών του και κάποιων λίγων πλούσιων υποστηρικτών. Η αριστοκρατία και η πλειοψηφία των μεγαλοαστών προτιμούσαν τα κόμματα της δεξιάς και του κέντρου. Με τον καιρό φυσικά η κατάσταση άλλάξε και το NSDAP αποκτούσε δύναμη μέσα στο στρατό και τη βιομηχανία.

Ο στρατός σκεφτόταν ότι με το Χίτλερ στην Καγκελαρία θα μπορούσε να πετύχει την εθνική ανόρθωση της Γερμανίας. Εθνικιστικά και συντηρητικά στελέχη της οικονομίας και της πολιτικής αρχίζουν να τον υποστηρίζουν επειδή νομίζουν ότι με την άνοδό του στην εξουσία, η Γερμανία θα αποκτήσει πολιτική σταθερότητα κατω απο μια αυταρχική μοναρχία.

Τέλη Φεβρουαρίου του 1932 και εγκρίνεται η αίτησή του για απόκτηση της γερμανικής υπηκοότητας. Έτσι αποκτά το δικαίωμα να είναι υποψήφιος στις εθνικές εκλογές του 1932. Το NSDAP αναδεικνύεται ως το ισχυρότερο κόμμα και κερδίζει τις περισσότερες έδρες στη Βουλή. Ο τότε πρόεδρος Χίντενμπουργκ επηρεασμένος από το εθνικιστικό κλίμα, πιστεύει ότι μπορεί να ελέγξει τους εθνικοσοσιαλιστές και καλεί το Χίτλερ να αναλάβει την καγκελαρία. Στις 30 Ιανουαρίου 1933 ο Αδόλφος Χίτλερ διορίζεται καγκελάριος της Γερμανίας. Η διαδικασία αναρρίχησης των Εθνικοσοσιαλιστών στην εξουσία ονομάζεται Machtergreifung.

Στις 27 Φεβρουαρίου 1933 πυρπολείται το Ράιχσταγκ (κοινοβούλιο). Ως δράστης συνελήφθη ο Μαρίνους βαν ντερ Λούμπε (Marinus van der Lubbe) που κατηγορήθηκε από τους ναζιστές ότι ήθελε να διαμαρτυρηθεί για την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία (ηταν κουμμουνιστής). Ο εμπρησμός ήταν πιθανότατα προβοκάτσια της χιτλερικής κυβέρνησης. Με τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ ο Χίτλερ πείθει τον πρόεδρο να εκδώσει διάταγμα βάσει του άρθρου 48 του Συντάγματος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Με αυτό, ο Χίτλερ πήρε την εξουσιοδότηση να καταργήσει τα κυριότερα πολιτικά δικαιώματα των Γερμανών για ένα διάστημα και να αρχίσει διωγμούς και συλλήψεις κομμουνιστών και αριστερών.

Η εξουσιοδότηση που είχε πάρει από τον Χίντεμπουργκ ήτανε περιορισμένου χρόνου. Έτσι ο Χίτλερ Ζήτησε να του δοθούν έκτακτες εξουσίες βάσει του Ermächtigungsgesetz, ο οποίος λέγεται επίσημα και «Νόμος αποτροπής κινδύνου για το λαό και το Ράιχ». Για ενεργοποίηση του νόμου αυτού ο Χίτλερ χρειάστηκε την υποστήριξη των δύο τρίτων της βουλής. Οι βουλευτές του Κομμουνιστικού Κόμματος (KPD, 81 άτομα) καταζητούνται και συλλαμβάνονται και οι βουλευτές του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος τρομοκρατούνται από ομάδες των SA, (Sturmabteilung- Τάγματα Εφόδου).

Έτσι, στις 24 Μαρτίου 1933 το Ράιχσταγκ αποφασίζει με βάση το Ermächtigungsgesetz την παραχώρηση όλης της νομοθετικής εξουσίας στην κυβέρνηση.

Με την απόφαση αυτή αρχίζει στην Γερμανία η περίοδος της εθνικοσοσιαλιστικής δικτατορίας, που  ονομαζόταν από τους εθνικοσοσιαλιστές «Τρίτο Ράιχ».

1 Ιουλίου 1933 και καθιερώθηκε η «Δωρεά-για-τον-Αδόλφο-Χίτλερ της γερμανικής οικονομίας» (Adolf-Hitler-Spende der deutschen Wirtschaft), με την οποία υποχρεώνονται οι επιχειρήσεις να καταβάλλουν ένα συγκεκριμένο ποσοστό των κερδών τους στο NSDAP. Μέχρι το 1945 συγκεντρώθηκαν κάπου 700 εκατομμύρια Μάρκα στους λογαριασμούς του κόμματος.

30 Ιουνίου με 1 Ιουλίου 1934 (Η νύχτα των μεγάλων μαχαιριών). Με διαταγή του Χίτλερ δολοφονούνται  η ηγεσία των SA, στρατιωτικοί και πολιτικοί αντίπαλοι του Χίτλερ. Περίπου 200 άτομα βρίσκουν το θάνατο αυτές τις μέρες. Η ενέργεια αυτή αμνηστεύεται με νόμο του Χίτλερ λίγες μέρες αργότερα, γιατί θεωρείται σαν προληπτικό μέτρο κατά του (υποτιθέμενου) αναμενόμενου πραξικοπήματος του αρχηγού των SA Ερνστ Ρεμ. Σ αυτή τη μαζική δολοφονία ο Χίτλερ επηρεάστηκε κυρίως από τον αρχηγό των SS Χάινριχ Χίμλερ και τον Χέρμαν Γκαίριγκ, οι οποίοι ήθελαν να εξουδετερώσουν τον Ρεμ.

Μετά το θάνατο του Προέδρου Χίντενμπουργκ στις 2 Αυγούστου 1934 ο γερμανικός στρατός (Reichswehr, που το 1935 μετονομάζεται σε Wehrmacht) ορκίστηκε στο πρόσωπο του Χίτλερ, ο οποίος ήτανε Πρόεδρος του Κράτους και είχε τον τίτλο «Ηγέτης και Καγκελάριος» (Führer und Reichskanzler).

Τον Ιανουάριο του 1938, ο Χίτλερ αναλαβε την αρχηγία της Βέρμαχτ. Ο μέχρι τότε αρχηγός του στρατού και ο υπουργός Άμυνας αναγκάζονται να παραιτηθούν, αφού σύμφωνα με σκευωρία των SS του Χίμλερ, ήτανε ομοφυλόφιλοι.

Ο Χίτλερ μέχρι και το θάνατό του, έκανε επιθέσεις στους Εβραίους και σε άλλες αποκαλούμενες «κατώτερες φυλές», στις οποίες συμπεριλαμβάνονταν και οι Ρομά (Τσιγγάνοι), οι Πολωνοί και οι Ρώσοι. Κατά τη γνώμη του οι άρρωστοι και ανάπηροι (σωματικά ή πνευματικά) δεν άξίζε να ζουν (lebensunwert). Η παγκόσμια ιστορία, ήταν μια μάχη στην οποία οι «δυνατές» φυλές θα εξαλείψουν τις «αδύναμες» και οι «ισχυροτέρες» φυλές τις «ασθενέστερες». Έτσι το 1929, στο συνέδριο του NSDAP είπε: «Εάν στην Γερμανία γεννιόνταν κάθε χρόνο ένα εκατομμύριο παιδιά και εξολοθρεύαμε από αυτά 700.000-800.000, τα πιο αδύναμα, το αποτέλεσμα θα ήταν ίσως η αναβάθμιση της δύναμης.». Αυτό και άλλα πολλά από αυτά που είπε αποδεικνύουν ότι η πραγματοποίηση των ρατσιστικών του αντιλήψεων και του κοινωνικού δαρβινισμού ήταν βασικός του στόχος και όχι απλά ένα «δευτερεύον στοιχείο» του προγράμματος των εθνικοσοσιαλιστών.

Ο αντισημιτισμός του Χίτλερ και των εθνικοσοσιαλιστών έγινε για πρώτη φορά εμφανής στις διακρίσεις και στην στέρηση των δικαιωμάτων των Εβραίων και οδήγησε, κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου στο Ολοκαύτωμα. Η αποκαλούμενη «Τελική Λύση του Εβραϊκού Ζητήματος» (Endlösung), την οποία είχε υποδείξει ο Χίτλερ, είχε ως θύματα περίπου 6 εκατομμύρια Εβραίους, σε όλη την Ευρώπη. Τα πραγματικά αίτια του αντισημιτισμού του δεν προέκυψαν μόνο από τα προσωπικά του πάθη. Ο Χίτλερ είχε πρόβλημα να ενώσει πολλές μερίδες του γερμανικού λαού κάτω από την επιρροή του και οι Εβραίοι έπαιξαν τον ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου, ο οποίος ευθυνόταν για όλα ανεξαιρέτως τα δεινά της Γερμανίας. ‘Ετσι, ο Χίτλερ απέδωσε στους Εβραίους την κακή στάση των πολιτικών ηγετών της Γερμανίας και την ήττα της στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο, όσο και την οικονομική κρίση της μεσοπολεμικής Γερμανίας. Την όλη υπόθεση χειριζόταν ο Υπουργός Προπαγάνδας Γκέμπελς καταφέρνοντας έτσι να ξεπεραστούν τα εμπόδια συνένωσης ασυμβίβαστων κοινωνικών ομάδων. Ο αντισημιτισμός υπήρξε για τους Ναζί μοχλός της πολιτικής χειραγώγησης μιας χώρας, η οποία επρόκειτο να υποταχθεί στο δόγμα: ένα έθνος, ένας λαός, ένας φύρερ (Ein Nation, ein Volk, ein Führer).

Οι διακρίσεις στην Γερμανία αρχίζουν να υλοποιούνται λίγες μέρες μετά την έκδοση του Εξουσιοδοτικού νόμου (Ermächtigungsgesetz) από το Γερμανικό Κοινοβούλιο, στις 24 Μαρτίου 1933. Τον Απρίλιο του 1933 η νέα κυβέρνηση συνιστά το μποϊκοτάρισμα των εβραϊκών καταστημάτων για μια μέρα σαν απάντηση στην «απαίσια εβραϊκή προπαγάνδα» του εξωτερικού. Ακολουθησαν διατάξεις και νόμοι που περιορίζαν όλο και περισσότερο τα δικαιώματα των Εβραίων και τους υποβιβάζαν σε πολίτες πολύ κατώτερης κατηγορίας. Βάσει του «Νόμου για την αναδιοργάνωση των δημοσίων υπηρεσιών» δεν είχαν το δικαίωμα να δουλέψουν στο δημόσιο. Όσοι Εβραίοι εργάζονταν μέχρι τότε στο δημόσιο απολύθηκαν. Απαγορεύτηκε σε εβραίους γιατρούς και δικηγόρους να έχουν πελάτες μη Εβραίους.

Με τους φανερά ρατσιστικούς νόμους της Νυρεμβέργης το 1935, οι Εβραίοι έχασαν τα πολιτικά τους δικαιώματα. Οι νόμοι απαγορευαν το γάμο μεταξύ Εβραίων και μη Εβραίων και οι σεξουαλικές σχέσεις με Εβραίους, που ονομάζονταν «φυλετική ντροπή» (Rassenschande) τιμωρούνταν. Το κράτος και το Κόμμα υποστηριξε την αρειοποίηση. Στους Εβραίους που θέλουν να μεταναστεύσουν, επιβλήθηκε ο «φόρος φυγής από το Ράιχ». Με τον φόρο αυτό δεν τους απομενε αξιόλογη περιουσία όταν εγκατελείπαν τη Γερμανία. Η καταδίωξη των Εβραίων είχε αποκορυφωμα την 9 Νοεμβρίου 1938 (Η Νύχτα των Κρυστάλλων – Kristallnacht). Ο Υπουργός Προπαγάνδας Γκέμπελς οργανωσει με διαταγή του Χίτλερ, βίαια επεισόδια με στόχο τις εβραϊκές κοινότητες και συναγωγές, οι οποίες πυρπολήθηκαν σε ολόκληρο το Ράιχ. Επίσημα, τα επεισόδια αυτά παρουσιαστηκαν ως «αυθόρμητο ξέσπασμα της λαϊκής οργής» κατά των Εβραίων.

Με την έναρξη του πολέμου, ο Χίτλερ περασε από την απέλαση των Εβραίων στην ολική εξόντωσή τους. Η μετανάστευση των Εβραίων  απαγορεύτηκε. Στόχος δεν ήταν μόνο οι Εβραίοι της Γερμανίας, αλλά όλοι οι Εβραίοι των περιοχών κατω από τη Γερμανία. Από την 1 Σεπτεμβρίου 1941 ο Χίτλερ υποχρεωσε όλους τους Εβραίους άνω των 6 ετών να φέρουν στα ρούχα ένα κίτρινο αστέρι, το οποίο επρεπε να είναι αρκετά ευδιάκριτο. Τους απαγορεύτηκε, μεταξύ άλλων, η χρήση δημόσιων μέσων μεταφοράς καθώς και αυτοκινήτων, ραδιοφώνων ή ακόμη και η κατοχή κατοικίδιων ζώων. Οι Εβραίοι μεταφέρθηκαν σε περιοχές ελέγχου ή σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Το 1942 κατασκευάστηκαν στην κατεχόμενη Πολωνία στρατόπεδα εξόντωσης (όπως το Άουσβιτς). Αυτά εξυπηρετησαν την μαζική δολοφονία Ρώσων, Πολωνών, Ρομά, Εβραίων και ακόμη και Γερμανών αντιστασιακών.

Εκτός από την εξόντωση των Εβραίων και τη διατήρηση της κυριαρχίας μέσο της μόνιμης δικτατορίας, ο Χίτλερ είχε ακόμα ένα στόχο, που τον είχε καθορίσει στο Mein Kampf. Αυτός, δεν ήτανε άλλος απο το να κάνει τη Γερμανία παγκόσμια δύναμη, ακυρώνοντας την Συνθήκη των Βερσαλλιών 1918 και να κατακτησει μεγάλες εκτάσεις στην Ανατολή, που τις ονόμαζε «ζωτικός χώρος» (Lebensraum). Ο Χίτλερ έτσι, προετοιμαζε τον επόμενο πόλεμο.

Οι σχεδιαζόμενες κατακτήσεις στόχευαν, στην ουσία, τη Σοβιετική Ένωση. Επειδή την πολιτική αυτή την παρουσίαζε σαν «αγώνα ενάντια στον μπολσεβικισμό», πολλοί δυτικοί πολιτικοί θεωρούσαν τη ναζιστική Γερμανία ως «φρούριο» ενάντια στη Σοβιετική Ένωση και άφησαν επι μεγάλο χρονικό διάστημα τον Χίτλερ ανενόχλητο.

Μετά την εισβολή του γερμανικού στρατού στην Πράγα, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο ετοιμάστηκαν για πολεμο και στράφηκαν προς τη Σοβιετική Ένωση επιδιώκοντας συμμαχία με τον Ιωσήφ Στάλιν.

Ο Στάλιν, ήθελε να κερδίσει χρόνο για να αναδιοργανώσει τον Κόκκινο Στρατό, που πρόσφατα (1934) είχε εκκαθαριστεί από τους έμπειρους αξιωματικούς του. Από την άλλη ο Χίτλερ δεν ήθελε πόλεμο σε δυο μέτωπα, όπως συνέβη στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο του 1914. Έτσι, στις 23 Αυγούστου 1939 υπογράφηκε ‘Σύμφωνο μη Επίθεσης’ μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και της Γερμανίας. Το σύμφωνο, προέβλεπε τον χωρισμό της Ανατολικής Ευρώπης (Πολωνίας, Ρουμανίας) σε γερμανική και σοβιετική «σφαίρα συμφερόντων».

Ο Χίτλερ ζήτησε παραχώρηση του Πολωνικού Διάδρομου μεταξύ της Πομερανίας και της Ανατολικής Πρωσίας και την προσάρτηση της ελεύθερης πόλης του Gdansk στο Ράιχ. Το ίδιο διάστημα αυξάνονται και οι ανταποκρίσεις του ελεγχόμενου από την κυβέρνηση γερμανικού Τύπου για δήθεν θηριωδίες και σφαγές στην Πολωνία εναντίον της γερμανικής μειονότητας της χώρας. Ο Τύπος απαιτεί να δοθεί απάντηση σε αυτές τις «προκλήσεις».

Βραδυ 31 Αυγούστου και 1 Σεπτεμβρίου ομάδες SS, φορώντας στολές του πολωνικού στρατού, σκηνοθετούν επίθεση κατά του γερμανικού ραδιοφωνικού σταθμού Γκλάιβιτς, στην Γκλίβιτσε της Πολωνίας. Αργότερα παρουσιάζονται στον Τύπο πτώματα αιχμάλωτων από στρατόπεδα συγκεντρώσεως, ντυμένα και αυτά με πολωνικές στολές, ως πτώματα των Πολωνών «επιτιθέμενων».
Την 1 Σεπτεμβρίου, ο Χίτλερ ανακοινώνει στο Ράιχσταγκ ότι η Πολωνία επιτέθηκε στην Γερμανία και ότι από τις 5.45 το πρωί οι γερμανικές δυνάμεις αντεπιτίθενται. Η Βέρμαχτ εισβάλλει στην Πολωνία απ τις 4,45, πριν καν την κήρυξη του πόλεμου! Αυτή τη φορά, σε αντίθεση με ότι είχε συμβεί στην περίπτωση της εισβολής στην Τσεχοσλοβακία ένα χρόνο πριν, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία τηρησαν τις συμμαχικές τους υποχρεώσεις και κήρυξαν πόλεμο κατά της Γερμανίας. Έτσι ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος αρχίζει. Η Πολωνία καταρρευσε και κατακτήθηκε απο τον Χίτλερ σε 18 μέρες. Βάσει του ‘Σύμφωνου μη Επίθεσης’ , ο Κόκκινος Στρατός καταλαβε την ανατολική Πολωνία στις 17 Σεπτεμβρίου 1939.

Ο Χίτλερ είχε στρατιωτικές επιτυχίες την άνοιξη του 1940. Οι γερμανικές δυνάμεις υπόταξαν με αστραπιαίους πόλεμους (Blitzkrieg) Δανία, Νορβηγία, Βέλγιο, Ολλανδία, Λουξεμβούργο και Γαλλία.

Το φθινόπωρο του ίδιου έτους η Βασιλική Αεροπορία της Αγγλίας (RAF) προκάλεσε στην γερμανική Λουφτβάφε την πρώτη της σημαντική ήττα στην Μάχη της Αγγλίας. Στο μεταξύ ο Ουίνστων Τσώρτσιλ ήτανε αντίθετος σε κάθε είδους συμβιβασμό με τον Χίτλερ, ενώ ο Χίτλερ θεωρούσε τη Μεγάλη Βρετανία ως πιθανό σύμμαχο. Έτσι έκανε την πρόταση, να μην ενοχλήσει τη Βρετανία, εφόσον αυτή αναγνώριζε τη γερμανική κυριαρχία στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Ο Τσώρτσιλ, αρνήθηκε τη συνεννόηση με τον Χίτλερ.

Αφού οι γερμανικές δυνάμεις δεν καταφεραν να αποκτήσουν την κυριαρχία στον εναέριο χώρο της Βρετανίας, ο Χίτλερ σχεδίασε την απόβαση στη Νότια Αγγλία από τη θάλασσα, με τη λεγόμενη Επιχείρηση Θαλάσσιος Λέων (Seelowe). Την άνοιξη του 1941εγκαταλειψε οριστικά αυτό το σχέδιο. Κατά τη γνώμη του, το Ηνωμένο Βασίλειο δεν αποτελούσε σοβαρή στρατιωτική απειλή. Οι Βρετανοί (κατα τον Χίτλερ) στηριζονταν στην ΕΣΣΔ. Συντρίβοντάς την ΕΣΣΔ θα κατερρευε και η Βρετανία. Έτσι, στράφηκε στον πραγματικό του στόχο, στην επέκταση στην Ανατολή.

Αφού η φασιστική Ιταλία απέτυχε στην κατάληψη της Ελλάδας και οι Έλληνες με αντεπίθεση ανάγκασαν τους Ιταλούς να υποχωρήσουν βαθιά μέσα στην Αλβανία, ο Χίτλερ έστειλε στρατιωτική βοήθεια στον Μουσολίνι. Με την κατάκτηση των Βαλκανίων, ήθελε να εξασφαλίσει το νότιο πλευρό του γερμανικού στρατού, για τη σχεδιασμένη εισβολή στην ΕΣΣΔ. Η επίθεση κατά της ΕΣΣΔ έγινε τελικά στις 22 Ιουνίου 1941 (Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα). Η επιχείρηση είχε αρχικά προγραμματισθεί για τις αρχές Μαΐου, αλλά καθυστέρησε λόγω της επέμβασης της Βέρμαχτ στα Βαλκάνια και αποδείχτηκε μοιραία για την έκβαση του πολέμου. Η ναζιστική προπαγάνδα παρουσιάζει τον πόλεμο ως αγώνα μεταξύ του αντικομμουνισμoύ, του αντιμπολσεβικισμού και του «πολιτισμού της Εσπερίας» ενάντια στην «ασιατική βαρβαρότητα» και τον «εβραϊκό μπολσεβικισμό». Στην πραγματικότητα, ήτανε ένας ληστρικός και εξολοθρευτικός πόλεμος. Εξυπηρετούσε μόνο το σκοπό της κατάκτησης «ζωτικού χώρου» (lebensraum) για την «άρεια φυλή» και οι πληθυσμοί των κατακτημένων περιοχών, θα υποδουλώνονταν και θα καταστρέφονταν ολοκληροτικά, όπως γινότανε με τους Εβραίους.

Μετά από τις αρχικές επιτυχίες, η επίθεση της Βέρμαχτ αναχαιτίστηκε τον Δεκέμβριο του 1941, λίγο έξω από τη Μόσχα. Τον ίδιο μήνα η σύμμαχος της Γερμανίας Ιαπωνία, επιτέθηκε στην αμερικανική ναυτική βάση του Περλ Χάρμπορ. Οι ΗΠΑ κύρηξαν πόλεμο στην Ιαπωνία και μπήκαν και επισήμως στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο. Ο Χίτλερ κηρυξε στις 7 Δεκεμβρίου του 1941 τον πόλεμο στις ΗΠΑ. Η Βέρμαχτ περνάει ξανά στην επίθεση το 1942, αλλά, στις αρχές του 1943 θα υποστεί, στην Mάχη του Στάλιγκραντ, την μεγαλύτερή της ήττα. Η μάχη του Στάλιγκραντ θεωρείται το σημείο καμπής του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Υπεύθυνος γι’ αυτή τη βαριά ήττα ήταν ο ίδιος ο Χίτλερ, που είχε απαγορεύσει την υποχώρηση από το Στάλινγκραντ, με αποτέλεσμα τον εκμηδενισμό της 6ης Στρατιάς της Βέρμαχτ.

Το ίδιο έτος οι εναέριες συμμαχικές δυνάμεις κερδίζουν την υπεροχή στον εναέριο χώρο της Γερμανίας και αρχίζουν οι βομβαρδισμοί των γερμανικών πόλεων. Πολλές γερμανικές πόλεις έγιναν στάχτη. Μια από τις αιτίες ήταν ότι η γερμανική αεροπορική βιομηχανία με διαταγή του Χίτλερ, κατασκεύαζε περισσότερα βαριά βομβαρδιστικά αεροπλάνα παρά ελαφρά καταδιωκτικά, που θα μπορούσαν να αποτρέψουν ή να μειώσουν τις επιθέσεις στις γερμανικές πόλεις. Μια επιπλέον αιτία ήταν ότι ο Χέρμαν Γκέρινγκ ο επικεφαλής της Λουφτβάφφε, δεν πολυασχολήθηκε με αυτή, παραμελώντας τις τεχνολογικές βελτιώσεις και την εκπαίδευση των ιπτάμενων πληρωμάτων.

Στις 6 Ιουνίου του 1944 οι δυτικοί Σύμμαχοι ανοίγουν και δεύτερο μέτωπο με την απόβαση τους στη Νορμανδία. Και αυτό επίσης οφείλεται σε στρατηγικές αποφάσεις του Χίτλερ, που περιείχαν σοβαρά λάθη, την ώρα που η ναζιστική προπαγάνδα τον υμνούσε ως το «μεγαλύτερο στρατηλάτη όλων των εποχών». Παρ’ όλες τις ήττες, τις τεράστιες απώλειες του άμαχου πληθυσμού και τις φοβερές καταστροφές, και παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ο Χίτλερ είχε αναγνωρίσει από το 1943 ότι δεν ήταν πλέον εφικτή μια στρατιωτική νίκη, συνέχισε τον πόλεμο ακόμα δύο χρόνια. Η προσωπική του ανάμειξη στη διεξαγωγή του πολέμου, με το να απογορεύσει την έγκαιρη υποχώρηση σε τμήματα του στρατού που κινδύνευαν, είχε σαν αποτέλεσμα να υποστεί η Βέρμαχτ μαζικές απώλειες.

Έτσι, περνούν δύο χρόνια στα οποία οι Γερμανοί έχασαν μάχες και δυνάμεις. Την άνοιξη του 1945 οταν οι Σύμμαχοι φτάνουν στον ποταμό Έλβα και ο Κόκκινος Στρατός βρίσκεται στο κέντρο του Βερολίνου, ο Χίτλερ φοβούμενος ότι θα κληθεί να απολογηθεί προσωπικά για τα εγκλήματά του, αποφασίζει να αυτοκτονήσει.

Για να πραγματοποιήσει τις ιδέες του, ο Αδόλφος Χίτλερ προκάλεσε έναν Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος στοίχισε τη ζωή σε περίπου 60 εκατομμύρια ανθρώπους, από τους οποίους τα 20 εκατομμύρια ήταν Σοβιετικοί. Ακόμη, στρατιώτες και πολίτες εξαιτίας της πολιτικής του, τραυματίστηκαν, έμειναν άστεγοι, απελάθηκαν, εξορίστηκαν, ή φυλακίστηκαν. Εκατομμύρια κόσμου πέρασε φριχτά βασανιστήρια ενώ αρκετοί έγιναν πειραματόζωα των Ες-Ες. Συνέπειες της πολιτικής του ήταν η διάλυση του Γερμανικού κράτους, η καταστροφή ενός μεγάλου τμήματος της Ευρώπης, η ηγεμονία για 40 χρόνια της Ε.Σ.Σ.Δ. στην Ανατολική Ευρώπη και η διαίρεση της Γερμανίας και της Ευρώπης σε δύο αντίθετα, εχθρικά στρατόπεδα, μέχρι το 1989/90.

Η κατάσταση της υγείας του Χίτλερ όλο και χειροτερευε με την εξέλιξη του πολέμου. Υπέφερε από πάρκινσον σε προχωρημένο στάδιο και από παραφροσύνη. Διατηρούσε όμως την δύναμη της αυθυποβολής η οποία τον έκανε Φύρερ. Στις 19 Μαρτίου του 1945 έδωσε τη διαταγή «Νέρων» για την καταστροφή του γερμανικού κράτους, κατά την υποχώρηση των μονάδων της Βέρμαχτ. Αυτή η διαταγή ήτανε σύμφωνη με τον τρόπο σκέψης του Χίτλερ, που εκφράζεται με την επιλογή «νίκη ή καταστροφή». Στον εχθρό δεν έπρεπε να αφεθεί παρά μόνο «καμμένη γη». Κατά τη γνώμη του, το μέλλον ανήκε πλέον στον λαό της ανατολής, ο οποίος αποδείχτηκε ισχυρότερος, ενώ οι Γερμανοί λόγω της ήττας τους, έχασαν το δικαίωμα ύπαρξης!

Στις 22 Απριλίου 1945 ο Χίτλερ καταρρέει όταν πληροφορείται στο υπόγειο καταφύγιο, κάτω από την Καγκελαρία στο Βερολίνο, ότι η επίθεση που είχε διατάξει δεν είχε εκτελεστεί από τον Αρχηγό των μονάδων των Ες-Ες Στάινερ. Ο Χίτλερ είπε ότι όλα πλέον χάθηκαν και ότι όλοι τον έχουν προδώσει. Άφησε ελεύθερο ένα μέρος του προσωπικού του και αρνήθηκε να εγκαταλείψει το Βερολίνο. Διέταξε τον αρχιϋπασπιστή του, Γιούλιους Σάουμπ, να κάψει όλα τα προσωπικά του στοιχεία και έγγραφα που βρίσκονταν στην Καγκελαρία και στο Καταφύγιο, καθώς και όσα βρίσκονταν στο Μόναχο.

Τις τελευταίες μέρες του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου ο Χίτλερ μοίραζε δηλητήριο σε αυτούς που παρέμειναν μαζί του στο Καταφύγιο. Στις 29 Απριλίου παντρεύτηκε τη σύντροφο του Εύα Μπράουν και την επόμενη μέρα στις 3.30, αυτοκτονησαν και οι δύο με υδροκυάνιο. ο Χίτλερ πρίν πεθάνει, έβαλε ένα πιστόλι στο στόμα του και πυροβόλησε…

Πηγη πληροφοριών: http://en.wikipedia.org/

Advertisements
  1. vad
    08/10/2008 στο 22:40

    Και όμως μετά την πτώση του ανατολικού μπλοκ,στην πρώην Ανατολική Γερμανία αναβίωσε ο νεοναζισμός!Αντε να βγάλεις άκρη!
    Καλό βραδάκι,Γιώργο…

  2. 09/10/2008 στο 00:38

    Καλό βράδυ Βασίλη μου. Αύριο το μενού θα χει βλάντ Τέπες και Καρολο VI της Γαλλίας. Έχω βρεί πολλούς τρελούς στην ιστορία..

  3. cosgr
    09/10/2008 στο 15:23

    Τελικά η ιστορία γράφτηκε από τρελλάρες. Τουλάχιστον είχαν ένα σκοπό και όραμα 🙂

  4. 10/10/2008 στο 20:18

    Για μένα ο Χίτλερ ξεπερνούσε σε τρέλα τον οποιοδήποτε…

  5. manos
    10/02/2009 στο 22:57

    Ρε παιδιά ο φυρερ ήταν ελεος οκ αλλά εφτιαξε και εναν στρατο που ακομά και σήμερα λενε πος είνα ιαξεπέραστος σε επιπεδο! Μην ξεχναταί και την ήττα των μαερικανων στην μαρκετ γκαρντεν…μετα απ αυτο σταματησαν να προσπαθοθν να μπουν στο ραιχ…αν δεν ήταν οι Σοβιετικοί ποιος ξέρει τι θα γηνόταν

  6. KOSTAS
    23/02/2009 στο 13:47

    1.ΑΝ ΟΙ ΝΑΖΙ ΚΕΡΔΙΖΑΝ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΘΑ ΜΙΛΟΥΣΑΜΕ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΨΥΧΟΠΑΘΗ ΧΙΤΛΕΡ Η ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΗΓΕΤΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΣΩΣΕ ΑΠΟ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΚΑΙ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΟΥΣ? Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΑΠΟ ΝΙΚΗΤΕΣ 2.Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ 120000 ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΑΙΧΜΑΛΩΤΩΝ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΓΚΡΑΝΤ(ΜΟΛΙΣ 5000 ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΗΚΑΝ ΤΟ 1950)ΚΑΙ Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΑΜΑΧΩΝ ΣΤΗ ΔΡΕΣΔΗ(ΑΝΑΙΤΙΟΣ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΣΥΝΘΗΚΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ)ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ ?ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΑΠΑΝΤΗΣΤΕ.ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ.ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΟΥ ΑΠΟΨΗ ΧΙΤΛΕΡ=ΣΤΑΛΙΝ=ΤΣΩΡΤΣΙΛ=ΡΟΥΣΒΕΛΤ=ΤΡΟΥΜΑΝ=ΚΑΘΙΚΑΡΑΔΕΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΣΜΠΡΩΞΕ ΣΕ ΕΜΦΥΛΙΟ ΠΟΛΕΜΟ

  7. Κωνσταντίνος
    08/07/2009 στο 01:01

    ΟΡΑΜΑ! Ειναι μια λέξη που λείπει απο το λεξιλόγιο του έλληνα. Το βασικότερο όμως ειναι οτι λείπει απο το μυαλό των πολιτικών μας. Σε αυτόν τον παράφρονα Φυρερ όντως το όραμα υπήρχε κ ειναι γοητευτική η προσυλωση τόσο του ίδιου όσο κ όλων των Γερμανών σε αυτό.Έαν υπάρχει οράμα κ πιστη μπορούν να συμβούν τα πάντα! Μακάρι βεβαια προς όφελος των ανθρώπων κ όχι προς την καταστροφή τους. Να δούμε ποτε θα ξυπνήσει ο λαός μας απο τον υπνο του δικαιου και θα προσπαθήσει κατι συσσωμος. Μηπως μας χρειαζεται ενας τρελός?

  8. 08/07/2009 στο 02:38

    @Κωνσταντίνος: Είναι πολύ πιο πιθανόν αν βρεθεί ένας τρελός να κάνει τα ίδια και χειρότερα, όχι κάτι για το καλό μας. Αλλά συμφωνώ φίλε στο ότι ο Φύρερ ήτανε χαρισματικός ηγέτης και μπόρεσε να ενώσει όλους τους Γερμανούς και να τους δώσει στόχους και όραμα (έστω και αν ήταν όλα λάθος). Να σαι καλά!

  9. dimitris
    16/12/2009 στο 12:20

    εγω θα θεσω 2 πολυ απλα ερωτηματα και ζητω απαντηση
    1)Στην πολωνια εκτος απο τους Γερμανους εισεβαλλαν και οι Σοβιετικοι και μαλιστα εκαναν εγκληματα (ΚΑΤΥΝ) για τα οποια ουδεποτε τιμωρηθηκαν. Διπλα λοιπον στους Ηγετες των ΝΑζι στην Νυρεμβεργη γιατι δεν εκατσαν και οι σοβιετικοι?
    2) το δευτερο ερωτημα ειναι πιο σημαντικο. Ο πολεμος εγινε για την ελευθερια της Πολωνιας. με τη ληξη του πολεμου το 45 η πολωνια εμεινε ελευθερη η υποδουλωθηκε στους σοβιετικους? Οπως και η ουγγαρια η τσεχοσλοβακια οπου εγιναν επαναστασεις κτλ

  10. 17/12/2009 στο 13:12

    Δημήτρη ευχαριστώ για το σχόλιο αλλά δεν είμαι αρμόδιος για να απαντήσω στην ερώτησή σου. Κατά τη δική μου άποψη, σε ένα πόλεμο γίνονται εγκλήματα απ όλους τους εμπλεκόμενους. Στην Νυρεμβέργη δικάστηκαν οι Ναζί οι οποίοι αποφάσισαν να κατακτήσουν τον κόσμο και να εξαλείψουν μαύρους και Εβραίους, αφού θεωρούσαν πως ήταν η Αρία Φυλή. Οι Σοβιετικοί ήτανε με τους Συμμάχους και απ ότι θυμάμαι οι Πολωνοί και οι Ούγγροι δεν ήτανε ποτέ μέρη της Πρώην σοβιετικής Ένωσης. Ήταν κάτω από την επιρροή της όπως και η Ρουμανία, Βουλγαρία, Τσεχοσλοβακία και η ανατολική Γερμανία.
    Το άρθρο δεν είναι για να συζητήσουμε τους ναζί και τους κομμουνιστές, την ιδεολογία και τα πιστεύω τους, είναι για τον Χίτλερ, έναν πανέξυπνο αλλά τρελό ηγέτη, ο οποίος έφερε θάνατο, καταστροφή και φρίκη σε πολλά εκατομμύρια κόσμο!!!

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: