Αρχική > Ελληνισμός > ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

 

Πρίν παραθέσω τις απόψεις μου, ας δούμε μερικά κομμάτια απο την Ιστορία του Κυπριακού Ελληνισμού και την ταυτότητα των Ελληνοκυπρίων κατοίκων του νησιού…

_____________________________________________________________________________________

Ελληνοκύπριοι: Οι Έλληνες της Κύπρου, είναι απόγονοι των Αχαιών και αργότερα των Μυκηναίων. Το νησί, έγινε μέρος του ελληνικού κόσμου και οι κατοίκοι διατήρησαν την Ελληνικότητα τους, παρόλο που κατα καιρούς, αρκετοί λαοί εισέβαλαν το νησί. Η διάλεκτος είναι πιό κοντά στην αρχαία Ελληνική παρά την νεοελληνική, αν και τα τελευταία χρόνια είναι σχεδόν η ίδια με φωνητικές διαφορές.

Αρχαία Κύπρος: Λίγες χώρες μπορούν να σκιαγραφήσουν τη ροή της ιστορίας τους πέρα από 10.000 χρόνια. Το νησί της Κύπρου γύρω στα 8.000 π.Χ. είναι ήδη κατοικημένο και βρίσκεται στο στάδιο της Νεολιθικής περιόδου. Από όλα τα σημαντικά γεγονότα που θα χαράξουν την πορεία του νησιού για τις επόμενες χιλιετρηρίδες, η κάθοδος των Αχαιών και η ανακάλυψη του χαλκού (Kuprum στα λατινικά) είναι σίγουρα τα πιο σημαντικά. Το μέταλλο αυτό που θα χαρίσει και το όνομά του στο νησί, θα του φέρει αμύθητο πλούτο και δόξα, και η παρουσία των Μυκηναίων και του πολιτισμού τους θα χαράξει ανεξίτηλα την Ελληνική πορεία του νησιού.

Η στρατηγική θέση του νησιού, τα κοιτάσματα του χαλκού και τα δάση δίνουν στο νησί την ιδιαίτερή του φυσιογνωμία και αποτελούν πόλο έλξης για τους λαούς της Ανατολικής Μεσογείου. Οι πρώτοι Έλληνες έφθασαν στο νησί γύρω στα 1400 π.Χ. και εγκαταστάθηκαν μόνιμα όταν τελείωσε ο Τρωικός Πόλεμος, εδραιώνοντας με τον τρόπο αυτόν την ελληνική ταυτότητα, τη γλώσσα και τον πολιτισμό.

Ο Τελαμόνιος Τεύκρος, αδελφός του Αίαντα ίδυσε τη Σαλαμίνα, ο Αγαπήνωρ από την Αρκαδία ίρδυσε τη Νέα Πάφο, ο Χαλκάνωρ το Ιδάλιο, ο Πράξανδρος από τη Λακωνία τη Λάπηθο, ο Κηφεύς την Κερύνεια , ο Ακάμας, ο γιος του Θησέα, έδωσε το όνομά του στο ομώνυμο ακρωτήριο. Το νησί ανήκει πια στη Μεγάλη ελληνική οικογενεια , η γλώσσα και η θρησκεία είναι ίδιες και οι δεσμοί και οι σχέσεις που αναπτύσσονται βοηθούν την Κύπρο να αντιμετωπίσει τους πολλούς κατακτητές από τις γύρω χώρες. Οι Κύπριοι ενώνουν τις δυνάμεις τους με τους Ίωνες εναντίον των Περσών, ο Κίμωνας ο Αθηναίος έφτασε στην Κύπρο το 449 π.Χ. με 200 πλοία, πολέμησε και έπεσε στο Κίτιο, ενώ ο Ευαγόρας, ο ένδοξος βασιλιάς της Σαλαμίνας, βοήθησε τους Αθηναίους εφοδιάζοντάς τους με υλικά στη διάρκεια των επιχειρήσεων του Πελοπονησιακού πολέμου. Οι αιώνες που ακολούθησαν βρήκαν το νησί κάτω από τους Αιγυπτίους, τους Πέρσες, τον Μέγα Αλέξανδρο που το απελευθέρωσε απ τους Πέρσες, και τους Ρωμαίους, μέχρι που το νησί έγινε μέρος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Τη μεγάλη Βυζαντινή παράδοση διέκοψε η Φράγκικη και η Βενετσιάνικη κυριαρχία της Κύπρου που κράτησε συνολικά από το 1191 μέχρι το 1571. Το νησί έπεσε στα χέρια των Οθωμανών το 1571, μετά από πολύμηνες πολιορκίες τόσο της Λευκωσίας όσο και της Αμμοχώστου.

1821: Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 είναι μέγα γεγονός της ελληνικής ιστορίας. Το σύνθημα “Τούρκος να μη μείνει στο Μοριά, μηδέ στον κόσμο όλο”, που συγκλόνισε το πανελλήνιο, δεν ήταν δυνατό να αφήση ασυγκίνητους τους Κυπρίους. Από την πρώτη στιγμή, Έλληνες Κύπριοι μυούνται στη Φιλική Εταιρεία και ενισχύουν τον κοινό αγώνα, υλικά και ηθικά. Η ένοπλη δράση, η προσφορά αίματος, η παρουσία στην παιδεία και στη διοίκηση της επανάστασης, συνοψίζουν την κυπριακή συμβολή στον Αγώνα της Εθνικής Παλιγγενεσίας. Κορυφαίο γεγονός όμως αποτελεί η θυσία εκατοντάδων μαρτύρων, με επικεφαλής τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό, τον Ιούλιο του 1821.

Ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός γνώριζε τον επικείμενο θάνατό του. Ο άγγλος περιηγητής Carne, που τον είδε πριν από τα γεγονότα της 9ης Ιουλίου, αναφέρει ότι ο Αρχιεπίσκοπος του είπε: “Ο θάνατός μου δεν είναι μακριά. Ξέρω πως μόνο ευκαιρία περιμένουν, για να με θανατώσουν”. Και ενώ γνωρίζει την επικείμενη θανάτωσή του, εκούσια αποφασίζει να παραμείνη στην έπαλξή του, διασώζοντας την αξιοπρέπεια του Έλληνα και αντιμετωπίζοντας το θάνατο ως μια προσφορά προς το έθνος και το ποίμνιό του. Αρνήθηκε να φύγη από το νησί, για να σώση τη ζωή του, λέγοντας ότι θα παρέμενε, για να προσφέρη κάθε δυνατή προστασία στο λαό του και να χαθεί μαζί του.

Αρνούμενος να εγκαταλείψη το ποίμνιό του, βάδισε συνειδητά προς την αγχόνη, κερδίζοντας την αθανασία στη συλλογική μνήμη του ελληνισμού. Σ’ αυτή του την απόφαση εκδηλώνεται η ελληνορθόδοξη παράδοση της Κύπρου και συμπυκνώνεται το υπεριστορικό πνεύμα του ελληνισμού στον αγώνα του για την πατρίδα και την ελευθερία. Αυτό το πνεύμα εκφράζει και η απάντηση που έδωσε στις απειλές του Τούρκου κυβερνήτη της Κύπρου περί αφανισμού των Ρωμιών, με την οποία διασώζει ταυτόχρονα και την εθνική μας αξιοπρέπεια:

Η Ρωμιοσύνη έν* φυλή συνότζιαιρη* του κόσμου

Κανένας δεν ευρέθηκε για να την ιξηλείψη*

Κανένας γιατί σσιέπει* την πού τάψη* ο Θεός μου.

Η Ρωμιοσύνη εν να χαθή όντας ο κόσμος λείψη.

Εν = είναι

Συνότζιαιρη = σύγχρονη

Ιξηλείψει = εξαλείψει

Σσιέπει = σκεπάζει, προστατεύει

Τάψη = τα ύψη

Αγγλοκρατία: Το 1878, η Κύπρος παραχωρείται από την Τουρκία στην Μεγάλη Βρετανία με ενοίκιο! Το 1923 σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λοζάννης η Τουρκία παραιτείται από κάθε δικαίωμα έναντι της Κύπρου. Αυτό σημαίνει ότι η Τουρκία από το 1923 (με δική της υπογραφή) αποδέχεται ότι η Κύπρος ΔΕΝ αποτελεί μέρος της και γι αυτό δεν έχει ούτε δικαιώματα στην Κύπρο. Η συμφωνία αυτή παραβιάζεται κατάφορα αργότερα.

Οι Κύπριοι από την αρχή της Αγγλοκρατίας ευελπιστούσαν ότι η Μ. Βρετανία, ως φιλελεύθερη χώρα, θα δικαίωνε τους εθνικούς πόθους τους. Γι’ αυτό συμμετείχαν σ’ όλους τους αγώνες του Ελληνικού Έθνους καθώς και στους δυο παγκόσμιους πολέμους. Επί πλέον διατράνωναν την εμμονή τους στο αίτημα για Ένωση με την αποστολή πρεσβειών στο Λονδίνο, με το κίνημα των Οκτωβριανών και τις προσφυγές στον ΟΗΕ.

Ένωση με την Μητέρα Ελλάδα: Ο κυπριακός Ελληνισμός εκφράζει την απαίτησή του για Ένωση με σειρά εξεγέρσεων και δημοψηφισμάτων. Αποκορύφωμα αποτέλεσε το δημοψήφισμα που οργάνωσε στις 15 Ιανουαρίου 1950, η Εθναρχία με επικεφαλής τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Β’. Το Δημοψήφισμα αυτό ήταν το δωδέκατο στην σειρά που αξίωνε την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Υπέρ της Ένωσης τάχθηκε το 96% του Κυπριακού λαού.

ΕΟΚΑ 1955-1959: Την 1η Απριλίου 1955 ο ενωτικός αγώνας παίρνει ένοπλη μορφή. Η “Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών” Ε.Ο.Κ.Α. αρχίζει ένοπλο εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα εναντίον του αποικιακού ζυγού και για την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Στον αγώνα αυτό κόμματα δεν υπήρχαν. Μέγα και μόνο ιδανικό η ΕΛΛΑΣ.

Στρατιωτικός αρχηγός της Ε.Ο.Κ.Α. ήταν ο στρατηγός Γεώργιος Γρίβας, ένας κύπριος στρατιωτικός που κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πόλεμου δημιούργησε την Οργάνωση Χ και συμμετείχε και στον ελληνικό εμφύλιο. Έγινε ευρέως γνωστός με το ψευδώνυμο «Διγενής», από τον Βυζαντινό θρύλο του Διγενή Ακρίτα. Πολιτικός αρχηγός της Ε.Ο.Κ.Α. ήταν ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος ο οποίος μετά την απελευθέρωση διετέλεσε πρώτος πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η Ε.Ο.Κ.Α. υποστηρίχθηκε από την Ελληνική κυβέρνηση με όπλα και χρήματα και ραδιοφωνικούς σταθμούς που εξέπεμπαν από την Αθήνα. Η εκστρατεία, ξεκίνησε στις 1 Απριλίου 1955 μετά από συνεννόηση με το Μακάριο, με επiθέσεις σε κυβερνητικά κτίρια, αστυνομικούς σταθμούς, τον ραδιοσταθμό και σε βρετανικό στρατόπεδο της Αμμοχώστου.

Οι Άγγλοι δεν πίστευαν στις προκηρύξεις της ΕΟΚΑ, πιστεύοντας ότι ήταν ένα κακόγουστο πρωταπριλιάτικο ψέμα, ενώ η Αστυνομία προέβαινε σε σπασμωδικές κινήσεις.

Οι μάχες συνεχίζονται με κύριο άξονα την αναδιοργάνωση – ενίσχυση και εκπαίδευση των αντάρτικων ομάδων, τη μύηση του πληθυσμού στον αγώνα και τη συμμετοχή της Νεολαίας. Η πρώτη οργανωμένη μαχητική διαδήλωση της νεολαίας έγινε στη Λευκωσία, στις 24 Μαΐου 1955. Παράλληλα, η ΕΟΚΑ έδωσε σημασία στη συμβολή του τύπου, της Εκκλησίας και στην παρακολούθηση των αντιπάλων με, ομολογουμένως, δόλιους πολλές φορές τρόπους. Για μερικές ημέρες καταλάγιαζε η δράση, για να εκτονωθεί αργότερα και συνέχιζε έτσι ο αγώνας τις πρώτες ημέρες. Αν και οι Κύπριοι πατριώτες φείδονταν όπλων και άλλων μέσων, αναπλήρωναν τις απώλειές τους με την κατασκευή αυτοσχέδιων βομβών και χειροβομβίδων, η κατασκευή των οποίων κόστισε τη ζωή σε αρκετούς.

Στο διπλωματικό παρασκήνιο, η Μεγάλη Βρετανία άρχισε να ελίσσεται διπλωματικά, με αποτέλεσμα στις 29 Αυγούστου 1955 να έχουμε στο Λονδίνο την Τριμερή Διάσκεψη μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου και Ελλάδας – Τουρκίας. Στο μεταξύ, εμφανίζονται οι πρώτες αντιθέσεις προς τον ανταρτοπόλεμο από μέρους της Εκκλησίας… Οι Άγγλοι αρχίζουν να λαμβάνουν διάφορα μέτρα, όπως ο νυχτερινός αποκλεισμός (curfew) διαφόρων περιοχών, η έρευνα σε σπίτια, δρόμους και πλατείες και άλλα σκληρά μέτρα. Στις 3 Οκτωβρίου 1955, αναλαμβάνει κυβερνήτης της Κύπρου, σε αντικατάσταση του Armitage, o Στρατάρχης Sir John Harding, ο οποίος υπήρξε σύμφωνα με πολλούς ο χειρότερος Άγγλος Κυβερνήτης.

Δεν άργησαν να φανούν οι πραγματικές του προθέσεις όταν οι εορτασμοί για την 28 Οκτώβρη πνίγηκαν στο αίμα με τη σύλληψη και θανατική καταδίκη του Μιχαλάκη Καραολή, αλλά και τη σύλληψη μεγάλου αριθμού Κυπρίων. Στη συνέχεια, είναι αρκετές και πολλές για να αναφερθούν εδώ οι ηρωικές μάχες των Κυπρίων κατά των Άγγλων. Την 1η Ιανουαρίου 1956 ο Κυβερνήτης με ραδιοφωνικό διάγγελμα λέει ότι «Οι ημέρες της ΕΟΚΑ είναι μετρημένες και υφαίνεται γύρω απ’ αυτήν ο ιστός της αράχνης». Όμως, η ΕΟΚΑ συνέχιζε ανενόχλητη το έργο της, με αποτέλεσμα ο Harding να καταφύγει για άλλη μια φορά στο διπλωματικό επίπεδο, από 9 Ιανουαρίου μέχρι 29 Φεβρουαρίου 1956, γεγονός το οποίο ναυάγησε για άλλη μια φορά. 

Ο Διγενής στις 29 Ιανουαρίου 1956 δίνει εντολή για ανύψωση ελληνικών σημαιών στα σχολεία, γεγονός το οποίο άρχισε να ανησυχεί τους Βρετανούς. Στις 9 Μαρτίου 1956, συλλαμβάνεται ο Μακάριος στο αεροδρόμιο Λευκωσίας και εξορίζεται στις Σεϋχέλλες, αφήνοντας την Κύπρο ορφανή διπλωματικά μέχρι και την επάνοδό του στις 16 Αυγούστου του ίδιου χρόνου. Μαζί του εξορίστηκε και ο Μητροπολίτης Κερύνειας. Έτσι, τα καθήκοντα του εθνάρχη εξασκούσε ο Μητροπολίτης Κιτίου, Άνθιμος.

Όσα από τα μέλη της Ε.Ο.Κ.Α. επισημαίνονταν από τους Βρετανούς και διέφευγαν τη σύλληψη, καθώς και όσα δραπέτευαν από τα κρατητήρια και τις φυλακές, ανέβαιναν στα βουνά όπου εντάσσονταν στις αντάρτικες ομάδες. Η κάθε μια αντάρτικη ομάδα ήταν ολιγομελής, αποτελούμενη συνήθως από 4-6 άτομα, για λόγους καλύτερης απόκρυψης, ταχύτερης μετακίνησης και ευελιξίας. Σε διάφορες πολεμικές επιχειρήσεις που απαιτούσαν περισσότερους άνδρες, συνενώνονταν διάφορες αντάρτικες ομάδες που δρούσαν από κοινού. Διοικητικά οι αντάρτικες ομάδες υπάγονταν σε περιοχές δράσης. Η κάθε περιοχή διοικόταν από ένα αρχηγό αντάρτικων ομάδων ο οποίος ήταν υπόλογος απ’ ευθείας στον αρχηγό. Και μεταξύ των αντάρτικων ομάδων λειτουργούσε ευρύ δίκτυο συνδέσμων που εξασφάλιζε τη συνεχή επικοινωνία των ομάδων με τον αρχηγό της περιοχής τους και του τελευταίου με τους άλλους αρχηγούς και με τον ίδιο τον αρχηγό της Ε.Ο.Κ.Α.

Η Ε.Ο.Κ.Α. επαναλαμβάνει τις επιθέσεις της μετά την αποτυχία της προσπάθειας για εκεχειρία. Δημοσιεύεται από τους Βρετανούς το ημερολόγιο του Γρίβα, που βρέθηκε και το οποίο, μεταξύ άλλων, ενοχοποιούσε και το Μακάριο. Η Κύπρος χρησιμοποιείται ως ορμητήριο των Αγγλογάλλων κατά της Αιγύπτου (εισβολή στο Σουέζ). Οι επιθέσεις των Άγγλων και οι αντεπιθέσεις της Ε.Ο.Κ.Α. συνεχίζονται. Οι Τουρκοκύπριοι αρχίζουν να προβάλλουν έντονα το αίτημα για διχοτόμηση της Κύπρου.

Σε μάχες σκοτώνονται ο Μάρκος Δράκος, ο Μιχαήλ Γεωργάλλας και ο Γρηγόρης Αυξεντίου.

Μάρτιος – Νοέμβριος 1957. Αρχίζει η παθητική αντίσταση του λαού. Η Ε.Ο.Κ.Α. περιορίζει τη δράση της προκειμένου να δημιουργηθεί ευνοϊκό κλίμα για απελευθέρωση του Μακαρίου που κρατείται στις Σεϋχέλλες. Ο Μακάριος απελευθερώνεται. Αναπτύσσεται στην Κύπρο δράση εξτρεμιστών Τουρκοκυπρίων που συνεργάζονται με τους Βρετανούς.

Νοέμβριος 1957- Ιούλιος 1958. Η δράση της Ε.Ο.Κ.Α. περιορίζεται και πάλι, κυρίως σε ενέργειες δολιοφθορών. Στην Κύπρο αναλαμβάνει νέος κυβερνήτης ο σερ Χιού Φούτ, που ζητά να συναντηθεί με το Γρίβα. Το Κυπριακό ζήτημα συζητείται σε πολλά παρασκηνιακά επίπεδα. Εκδηλώνεται μεγάλης κλίμακας οργανωμένη επίθεση των Τουρκοκυπρίων κατά των Ελληνοκυπρίων και των περιουσιών τους. Η Ε.Ο.Κ.Α. ξαναρχίζει τη δράση της, ενώ ξαναρχίζουν και οι μεγάλης κλίμακας επιχειρήσεις των Βρετανών κατά της Ε.Ο.Κ.Α..

Ιούλιος – Νοέμβριος 1958. Συνεχίζονται οι επιθέσεις των Τουρκοκυπρίων, τους οποίους τώρα κτυπά η Ε.Ο.Κ.Α.. Οι Άγγλοι κατορθώνουν να δημιουργήσουν στην Κύπρο συνθήκες διακοινοτικής διαμάχης. Σε μάχη σκοτώνονται οι τέσσερις ήρωες του αχυρώνα του Λιοπετρίου. Η Ε.Ο.Κ.Α. διενεργεί μεγάλες επιθέσεις κατά των Βρετανών. Στο Δίκωμο σκοτώνεται ο Κυριάκος Μάτσης. Αρχίζει η διαφωνία για το πολιτικό μέλλον της Κύπρου, μεταξύ Μακαρίου και Γρίβα.

Νοέμβριος 1958 – Φεβρουάριος 1959. Η Ε.Ο.Κ.Α. περιορίζει τη δράση της, όπως την περιορίζουν και οι Βρετανοί και οι Τούρκοι. Οι παρασκηνιακές ζυμώσεις οδηγούν στην επίτευξη συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στη Ζυρίχη, που προσυπογράφεται και από τους λοιπούς ενδιαφερόμενους (Ελληνοκυπρίους, Τουρκοκυπρίους και Βρετανούς) στο Λονδίνο. Η Κύπρος καθίσταται πια ανεξάρτητη Δημοκρατία.

Κατά το χρονικό διάστημα της αγγλικής κατοχής της Κύπρου, αίτημα των Ελλήνων κατοίκων του νησιού ήταν η απόδοσή του στην Ελλάδα, με την οποία απαιτούσαν την ένωση. Είναι αυτονόητο ότι ο ένοπλος αγώνας της Ε.Ο.Κ.Α. είχε ως στόχο του την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Από την άποψη αυτή, ο αγώνας εκείνος δε δικαιώθηκε. Αντί για την ένωση, τόσο η Ελλάδα όσο και οι Έλληνες της Κύπρου αναγκάστηκαν να αποδεχτούν τη λύση της ανεξαρτησίας, και μάλιστα μιας ανεξαρτησίας με πολλές δεσμεύσεις και με αρκετά προνόμια για τους Βρετανούς που περιείχε ακόμη και το σπέρμα της διχοτόμησης.

Με τα παραπάνω δεδομένα, οι ρυθμιστικές συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου επιβλήθηκαν στον κυπριακό Ελληνισμό. Μετά την υπογραφή των συμφωνιών από το Μακάριο στο Λονδίνο, ο τελευταίος, παράλληλα με ενέργειες του υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας Ευάγγελου Αβέρωφ, κατέβαλε προσπάθεια να πειστεί ο Γρίβας, που έγινε στο μεταξύ παντοδύναμος στο νησί, να διατάξει κατάπαυση του αγώνα. Αφού ρυθμίστηκαν διάφορα θέματα που αφορούσαν την ασφάλεια των ανταρτών της Ε.Ο.Κ.Α. και του ιδίου, ο Γρίβας εξέδωσε διαταγή στις 9.3.1959, με την οποία διέταξε την κατάπαυση του αγώνα. Λίγο αργότερα αναχώρησε για την Αθήνα, όπου του επιφυλάχτηκε αποθεωτική αποδοχή.

Τα μέλη της Ε.Ο.Κ.Α., στη συντριπτική τους πλειοψηφία, διακρίθηκαν για τον πατριωτισμό και την ανιδιοτέλειά τους. Ήταν άνθρωποι που χαρακτηρίζονταν από αγνά ιδανικά και αφοσίωση προς την Ελλάδα και που κατά κανόνα δε διέθεταν άλλα εφόδια από αυτά, όμως αυτά ακριβώς ήταν εκείνα που αποδείχτηκαν απαραίτητα.

Μεταξύ των πεσόντων αγωνιστών της Ε.Ο.Κ.Α., φωτεινές μορφές στάθηκαν ο Γρηγόρης Αυξεντίου ο Κυριάκος Μάτσης, ο Μάρκος Δράκος, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ο Χαράλαμπος Μούσκος, ο Χρίστος Τσιάρτας, ο Μιχαλάκης Παρίδης, ο Φώτης Πίττας, ο Ηλίας Παπακυριακού, ο Σάββας Ροτσίδης, ο Χρίστος Σαμάρας, ο Σταύρος Στυλιανίδης, ο Μιχαήλ Καραολής, ο Στυλιανός Λένας, ο Μιχαήλ Γεωργάλλας και άλλοι.

Κυπριακή Δημοκρατία: Η ανεξάρτητη ζωή της Κυπριακής Δημοκρατίας άρχισε στις 16 Αυγούστου 1960.  Ύστερα από τόσους αιώνες ξένης διακυβέρνησης και κατακτητών, για πρώτη φορά οι Κύπριοι είχαν τη δική τους εξουσία. Πρόεδρος της Κύπρου, εξελέγη ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος.

Το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας όμως αποδείχθηκε ανεφάρμοστο και γι΄ αυτό καθιστούσε αδύνατη την απρόσκοπτη εφαρμογή του. Το 1963 ο πρόεδρος της Δημοκρατίας προτείνει μερικές τροποποιήσεις. Η τουρκοκυπριακή μειονότητα του 18% του πληθυσμού απάντησε με άρνηση και ανταρσία, οι τουρκικής προέλευσης υπουργοί αποσύρθηκαν από το Υπουργικό Συμβούλιο, οι Τουρκοκύπριοι δημόσιοι υπάλληλοι σταμάτησαν να πηγαίνουν στην εργασία τους και η Τουρκία απειλούσε να εισβάλλει στην Κύπρο.

1963: Από το Δεκέμβριο 1963/1964 αρχίζει εμφύλια αλληλοδιαμάχη μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Η τουρκική αεροπορία βομβαρδίζει χωριά στην περιοχή της Πάφου και της Πόλης. Ειρηνευτικά στρατεύματα των Ηνωμένων Εθνών αφικνούνται στην Κύπρο, όπου εδρεύει ειρηνευτική δύναμη στο νησί από τις αρχές του 1964, μετά από απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας. Οι 24 από τις 80 προβλεπόμενες θέσεις για τους Τουρκοκυπρίους στη Βουλή παραμένουν χηρεύουσες. Πολιτικός, οικονομικός και στρατιωτικός χωρισμός των Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Από τότε η Τουρκία δεν έπαυσε να επιβουλεύεται την ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Η τουρκοκυπριακή ηγεσία, ενεργώντας ως εντολοδόχος και σύμφωνα με τις οδηγίες της τουρκικής κυβέρνησης, εργάζεται από τότε με σκοπό τη διχοτόμηση της Κύπρου και την προσάρτησή της στην Τουρκία.

Πώς φτάσαμε στο 1974: Μετά το ξενοκίνητο στρατιωτικό πραξικόπημα στην Ελλάδα το 1967 δυναμώνει η στρατιωτική χούντα των Αθηνών τις προσπάθειες της ένωσης. Με τον θάνατο του Γρίβα τον Ιανουάριο του 1974 η Ε.Ο.Κ.Α. Β’ έχασε τον φυσικό της ηγέτη και η πτώση ήταν αναπόφευκτη. Την εξουσία την ανέλαβε πλέον ολοκληρωτικά η ελληνική κυβέρνηση. Στις 15 Ιουλίου 1974 η Ε.Ο.Κ.Α. Β’, με την έγκριση του τότε πρωθυπουργού και δικτάτορα Ιωαννίδη, συμμετείχε στο πραξικόπημα της Εθνικής Φρουράς εναντίον του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου που όρισε νέο Πρόεδρο του νησιού τον Νικόλαο Σαμψών. Η Τουρκία χρησιμοποίησε το πραξικόπημα τις 15 Ιουλίου 1974 και ως πρόσχημα για την επέμβαση στην Κύπρο. Αυτή επενέβη δήθεν ως εγγύηση για την ανεξαρτησία της Κύπρου, και όμως με στόχο να καταστρέψει την ανεξαρτησία της Κύπρου. Κατά παράβαση του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και τις διεθνείς σχέσεις που βασίζονται στις βασικές αρχές, εισβάλλουν οι Τούρκοι την 20. Ιουλίου 1974 στην Κύπρο με 40.000 στρατό, βοηθούμενοι από την αεροπορία και το ναυτικό, για να εμποδίσει δήθεν μια ένωση και να προφυλάξει την τουρκική μειονότητα. Το 1974 με την βίαιη κατάληψη της Βορείου Κύπρου ήλθαν επίσης 70% των πλουτοπαραγωγικών πηγών της Κύπρου κάτω από τον τουρκικό έλεγχο. Η Εθνική φρουρά, αποδυναμωμένη από το πραξικόπημα δεν μπορεί να προβάλλει αποτελεσματική άμυνα. Αρχικά οι δυνάμεις κατοχής καταλαμβάνουν μια μικρή περιοχή στην επαρχία της Κερύνειας, και επεκτείνονται στη διάρκεια της εκεχειρίας.

Οι συνομιλίες που αρχίζουν στη Γενεύη καταλήγουν σε αδιέξοδο και οι Τούρκοι αναλαμβάνουν μία δεύτερη πολεμική δράση στις 14 Αυγούστου, κατά παράβαση της διακήρυξης του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, που κάλεσε την Τουρκία στην κατάπαυση του πυρός και την αποχώρηση των στρατευμάτων καθώς επίσης και την τήρηση της συμφωνίας, που υπεγράφη στη Γενεύη. Το αποτέλεσμα της δεύτερης κατά παράβασης επέμβασης ήτανε η κατάληψη του 40% περίπου του συνολικού εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας και διατηρούν από τότε με τον τουρκικό στρατό κατοχής το νησί διχοτομημένο και συνεχές κάτω από την τουρκική κατοχή με τη βία των όπλών και εναντίον της διεθνούς κατακραυγής, ενώ η μεγαλύτερη κατάληψη της Βορείου Κύπρου και η βίαιη εκδίωξη των Ελληνοκυπρίων έγινε μετά την εκεχειρία. Εκτοπίζουν 200.000 Ελληνοκυπρίους από τις εστίες τους, το 40% του συνολικού Έλληνα-κυπριακού πληθυσμού, που καταφεύγουν στις ελεύθερες περιοχές, γίνονται πρόσφυγες στην ίδια τους Πατρίδα και διαπράττουν οι Τούρκοι στη Βόρεια Κύπρο παντός είδους εγκλήματα.

1974 – Σήμερα: Από το 1974, άρχισε η παράνομη -και αδιάλειπτη μέχρι σήμερα- εγκατάσταση εποίκων από την Τουρκία στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου, με αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, τον συστηματικό σφετερισμό περιουσιών των εκδιωχθέντων Ελληνοκυπρίων. Σύμφωνα με διάφορες πηγές, ο αριθμός των εποίκων υπερβαίνει πλέον κατά πολύ τους 100.000. Στους εποίκους αυτούς δόθηκε «υπηκοότητα» και «δικαίωμα ψήφου», σε μια προσπάθεια υπονόμευσης της στάσης της τουρκοκυπριακής κοινότητας, ώστε να παρασχεθεί υποστήριξη στο κατοχικό καθεστώς. Από την άλλη, ο αριθμός των Τουρκοκυπρίων έχει συρρικνωθεί σημαντικά επειδή πολλοί πήραν τον δρόμο της μετανάστευσης στο εξωτερικό, λόγω των δυσμενών γι αυτούς συνθηκών στα κατεχόμενα. Έτσι, από περίπου 120.000 που ήταν το 1974, σήμερα ανέρχονται σε δεκάδες χιλιάδες (80.000 σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις). Καθώς δε 43.000 επιπλέον Τούρκοι στρατιώτες σταθμεύουν μόνιμα στη νήσο, η αναλογία μεταξύ Τούρκων και Τουρκοκυπρίων στα κατεχόμενα  είναι περίπου 2 προς 1. Το γεγονός αυτό αποτελεί τραγική ειρωνεία, καθώς η τουρκική εισβολή και η συνεχιζόμενη κατοχή του βορείου τμήματος της νήσου είχε ως πρόσχημα την προστασία των Τουρκοκυπρίων.

1996 – ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΘΑ ΕΚΔΙΚΗΘΩ

Το 1996 σε μια διαδήλωση απο τις πολλές που γίνονται ενάντια στην τουρκική κατοχή και το ψευδοκράτος στην Δερύνεια, ο Τάσος Ισαάκ προσπαθεί να σώσει ένα διαδηλωτή απο τα χέρια των Τούρκων και στην προσπάθεια του, πέφτει αυτός στα χέρια τους. Ένας λεβέντης εναντια σε 20-30 κτήνη, ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου απο τους βάρβαρους.

Τρείς μόλις μέρες αργότερα, ο ξάδελφος του Ισαάκ, Σολωμός Σωλομού, ανέβηκε στον ιστό να κατεβάσει το σύμβολο της κατοχής στην Κύπρο (το πανί με το σήμα του ψευδοκράτους). Ο Σωλομού όπως και ο ξάδερφος του Ισαάκ, δολοφονήθηκε απο μέλη των γκριζων λυκων. Πυροβολήθηκε και πέθανε επι τόπου.

O Tάσος Iσαάκ και ο Σολωμός Σολωμού πέρασαν στην αιωνιότητα, πλάι στο Λεωνίδα, τον Kολοκοτρώνη, τον Aυξεντίου και τον κάθε Έλληνα που έδωσε τη ζωή του για τη μάνα πατρίδα. Kαι οι δύο άξιοι, απόγονοι των ηρώων Eλλήνων, δε λύγισαν, δε φοβήθηκαν, δε δίστασαν… Ήταν πραγματικοί ήρωες. Ήτανε παλικάρια…. 

Τα πιο πάνω είναι απο: http://www.parembasis.gr http://www.aua.gr http://agrino.org http://gr.altermedia.info http://el.wikipedia.org http://wwwgeocities.com http://wwwlivepedia.gr http://www.asxetos.gr http://anemologio.gr

___________________________________________________________________________________

Αυτά για την ιστορία……

Διαβάζοντας τα πιό πάνω είμαι σίγουρος οτι αρκετοί απο σας θα έχουνε ήδη βουρκώσει και σε αρκετές περιπτώσεις η τρίχα θα σταθεί κάγκελο αφου οι τόσες θυσίες των Ελλήνων της Κύπρου, δεν μπορεί παρά να σε συγκινήσουν. Περισσότερο δε, αν είστε και κάποιας ηλικίας και έχετε ζήσει μερικά απ τα πιο πρόσφατα κομμάτια της Ιστορίας.

Άς πάμε τώρα στο σήμερα και να μιλήσουμε για το τί γίνεται, σε σχέση με το πρόβλημα της Κύπρου.

Ο νυν πρόεδρος, βρίσκεται σε συνομιλίες με τον ηγέτη των τουρκοκυπρίων και συζητανε τον τελευταίο καιρό για την εξεύρεση λύσης. Στα θέματα τους, είναι το θέμα της κυριαρχίας, της ιθαγένειας και η ισότητα των 2 μερών!!! (Αν είναι δυνατόν)

Και κάθομαι εγώ τώρα με το φτωχό μου το μυαλό και λέω…

Λένε οτι η μοναδική λύση είναι ένα ομόσπονδο κράτος. Με ποιούς; Με αυτους τους βάρβαρους που μας βασάνιζαν επι αιώνες και σκοτώσανε τους προγόνους μας;

Κανένας νοήμων άνθρωπος δε θα το δεχτεί. Κανένας Έλληνας δεν μπορεί να δεχτεί αυτά που γίνονται και τους λάθος χειρισμούς στο θέμα του Κυπριακού. Απο τον καιρό της συνθήκης της Ζυρίχης (το 1ο μεγάλο λάθος) μόνο λάθος χειρισμοί έχουν γίνει.

Το μοναδικό ‘λαμπρό’ σημείο απο το 1959 μέχρι σήμερα ήτανε η άρνηση μας να δεχτούμε το σχέδιο Αναν.

‘Οντας ένας άνθρωπος που η οικογένεια του έχει ζήσει 2 εκδιωγμούς απο τους μόγγολους τουρκους (Μία στη Σμύρνη όταν εκδιώχθηκαν οι Ελληνες της Μικράς Ασίας) και μια το 1974 όταν οι Ελληνοκύπριοι έχασαν τα σπίτια τους στην Κύπρο, δεν θα μπορουσα παρα να πω ΟΧΙ στο σχέδιο αυτό.

Πώς μπορεί μια μειονότητα σε μια χώρα να απαιτεί(!!!) μετά απο παράνομη εισβολή και βοήθεια απο μια βάρβαρη χώρα να θέλει να γίνει ισότιμο μέρος σε ένα κράτος; Πώς μπορει ο οποιοσδήποτε έστω να διανοείται να αλλαξει τα εθνικά σύμβολα, τον Ύμνο στην ελευθερία, την σημαία, τα πιστεύω, την παράδοση;

Εσείς θα ανεχόσαστε να ζείτε και να ξέρετε ότι οι γείτονες σας είναι απόγονοι αυτων των καταραμένων που σκότωσαν, λεηλάτησαν, βίασαν και βασάνισαν τους πρόγονους σας; Αυτών που σφετερίστηκαν τα σπίτια μας;

Δεν το νομίζω….

Διότι μετά απο τόσα χρόνια, οι λεγόμενοι ‘τουρκοκύπριοι’ είναι τούρκοι έπoικοι ως επι το πλείστον. Δεν τους ξεχωρίζεις με τίποτα. Άλλωστε για μένα, τα ίδια σκατά είναι. Η μοναδική λύση θα ήτανε να εξαφανιστούνε απο προσώπου γής.

Ερωτήματα- Σκέψεις

Υπάρχει λύση δικαιοσύνης;

Διχοτόμηση;

Πόλεμος;

Κλείνοντας θα ήθελα να γράψω ορισμένα πράγματα που με εκφράζουν:

Ο Σεφέρης είπε όταν ήταν στην Κύπρο: “ …απ εδώ νιώθει κανείς την Ελλάδα πιό ευρύχωρη, πιό πλατιά.”

“Ένας λαός δεν κρίνεται με το στρέμμα. Κρίνεται όμως απο την φωτιά της καρδιάς του και το αίμα του”

Κωστής Παλαμάς

“Το πρώτο σου χρέος, εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους πρόγονους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει”

Νίκος Καζαντζάκης

Και κάτι που δεν θα αλλάξει ΠΟΤΕ: “Έλληνες έσμεν απο των χιλιετηρίδων, δια των αιμάτων, των θυσιών και των αγώνων στρατιών ηρώων, μαρτύρων, φλογερών ρασοφόρων, ποιητών, λογοτεχνών, τραγικών, φιλοσόφων, που θεμελίωσαν εσαεί την ελληνικότητά μας.”

ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΜΑΣΤΑΝ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ!

Να το χουνέ στο μυαλό τους όλοι αυτοί οι οποιοι ‘διαπραγματεύονται’ για μια ‘δικαιη’ λύση.

Advertisements
  1. 12/02/2009 στο 01:09

    ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
    ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΠΕΣΟΝΤΩΝ
    ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ 1974
    Βουτσινά 80 – ΤΚ: 15561, Χολαργός – ΑΘΗΝΑ
    Τηλ:2106521639 -e-mail:humanrights1974@windowslive.com
    Ιστοσελίδα:www.agnooumenoi74.gr

    ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

    ΤΙΤΛΟΣ:ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΕΚΑΕΝΝΙΑΧΡΟΝΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ ΠΟΥ ΕΦΤΥΣΕ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΚΑΛΛΛΙΤΕΧΝΗ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΣΕ…
    ( Στον απόηχο της ομολογίας του Τούρκου Ολγκατς…)

    Με το κλείσιμο της εκπομπής στην Τουρκία που φιλοξενούσε τον Αττίλα Ολγκάτς, εκεί που για πρώτη φορά ομολόγησε κυνικά τη δολοφονία αιχμαλώτων πολέμου στην Κύπρο το 1974,χαρακτηρίστηκε από τους παρευρισκομένους ίσως ειρωνικά,ίσως και συμπαθητικά προς την κατάστασή του,ως ο πρώτος καλλιτέχνης που σκότωσε.
    Η είδηση έκανε το γύρο του κόσμου και από τότε πολλά έχουν ειπωθεί και γραφτεί για το θέμα,τα περισσότερα μάλιστα πάλι από τον ίδιο τον Ολγκάτς χρησιμοποιώντας την τακτική της παραπλάνησης, της στρεψοδικίας και της υποβάθμισης του όλου θέματος.
    Οσον αφορά τους αρμόδιους φορείς,η Κυπριακή Δημοκρατία κινητοποιήθηκε αρκετά δυναμικά και ετοιμάζεται να προσφύγει εναντίον του στους φορείς Διεθνούς Δικαιοσύνης,όπως η Χάγη και το ΕΔΑΔ.
    Η Ευρωπαική Ένωση,μέσω του Επιτρόπου Όλι Ρεν,εξέφρασε τον αποτροπιασμό της για το θέμα και προφορικά τουλάχιστον εγγυήθηκε τη συνέχιση των πιέσεων προς την Τουρκία για τη διερεύνηση της τύχης των αγνοουμένων και πεσόντων του 1974.
    Στην Ελλάδα,μετά και την πρώτη ανακοίνωση του Συλλόγου μας και την ευρεία αποδοχή που έτυχε αυτή από τα ΜΜΕ,μέχρι στιγμής η Ελληνική Κυβέρνηση δηλώνει ότι «μελετά προσεκτικά το θέμα»,στοιχείο,το οποίο αφήνουμε για λόγους ευγενείας εντελώς ασχολίαστο.
    Δεν θα ασχοληθόυμε άλλο με τον συγκεκριμένο «καλλιτέχνη».Δεν το αξίζει άλλωστε.Στο δεύτερο αυτό δελτίο τύπου μας θελήσαμε να αποτίσουμε φόρο τιμής στο δεκαεννιάχρονο αιχμάλωτο στρατιώτη που εκτέλεσε εν ψυχρώ ο Ολγκάτς.
    Δεν ξέρουμε πού βρήκε το θάρρος να φτύσει τον δολοφόνο στα μούτρα. Το μόνο που ξέρουμε είναι ο θαυμασμός που νιώθουμε μέσα μας γι’ αυτό το παιδί.
    Δεν ξέρουμε το όνομά του και δεν θα θέλαμε να το μάθουμε ποτέ. Να μείνει έτσι, σαν το πρότυπο του Άγνωστου Στρατιώτη. Σαν ο γιος όλων των ελληνίδων μητέρων που δεν γύρισαν ποτέ στο σπίτι τους, γιατί στον δρόμο τους βρήκαν κάποιον Αττίλα.
    Το παλικάρι τους δεν κιότεψε. Δεν έπεσε στα πόδια του Αττίλα να τον παρακαλέσει για τη ζωή του.Το βλέμμα του νεαρού στρατιώτη θα τους ακολουθεί παντού. Πρέπει όλοι μας να καταλάβουμε ότι η μη αναζήτηση επί τριανταπέντε χρόνια της τύχης των αιχμαλώτων και των αγνοουμένων είναι ένα διαρκές εθνικό έγκλημα. Η Τουρκία πρέπει κάποτε να λογοδοτήσει για τα εγκλήματά της στην Κύπρο.

    Η Πρόεδρος Ο Ειδικός Γραμματέας
    Μαίρη Κουρούπη Δημήτριος Αλεξόπουλος
    Σύζυγος αγνοούμενου
    Σχη(ΠΖ) Παύλου Κουρούπη

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: