Αρχική > Αθλητικά > Ελληνικό ποδόσφαιρο και Εθνική Ομάδα

Ελληνικό ποδόσφαιρο και Εθνική Ομάδα

 

  

Ήτανε 4η Ιουλίου 2004 όταν η Εθνική μας ομάδα, στέφθηκε Πρωταθλήτρια Ευρώπης. Η μορφή του κάπταιν Ζαγοράκη να σηκώνει το βαρύτιμο τρόπαιο στον ουρανό του Ντα Λούζ της Λισαβώνας, έπαιζε σε κάθε τηλεοπτικό δέκτη ανα το παγκόσμιο. Η μικρή «Σταχτοπούτα» Ελλάδα, σκότωσε τον δράκο και έγραψε με χρυσά γράμματα το όνομα της στην ιστορία του παγκοσμίου ποδοσφαίρου.

Μια απο τις πιό γλυκές στιγμές της ύπαρξης μου ως Έλληνας, ένα αξέχαστο τουρνουά που έβγαλε στους δρόμους τον κόσμο να πανηγυρίζει και να είναι υπερήφανος.

 

Απο μικρά παιδιά μέχρι γιαγιάδες και παπούδες με μπαστούνια, ξεχύνονταν στους δρόμους φωνάζοντας ΕΛΛΑΣ!

 

Δόξα και τιμή στην αποστολή της Εθνικής μας και τον Ότο Ρεχάγκελ. Ένα προπονητή τον οποίο πολλοί δεν ήθελαν και πολλοί αμφισβήτησαν. Ευτυχώς για μας που δεν τα παράτησε και να φύγει.

 

Το έργο του Ρεχάγκελ δεν μπορεί να αμφησβητηθεί απο κανένα. Πήρε μια ομάδα όπου ο καθένας έπαιζε για τη πάρτη του και έφτιαξε ένα σύνολο με ποδοσφαιριστές που παίζουνε σαν ομάδα και σαν σύνολο.  

 

Έκλεισε τα αυτιά σε όποιον πήγε να τον επηρεάσει σε σχέση με τα πρόσωπα στην Εθνική και με το δικό του τρόπο, απο την 68η θέση στην παγκόσμια κατάταξη, μας έφερε στην 8η!!!

 

Η κατάκτηση του τίτλου το 2004, έχει χαρακτηριστεί σαν η μεγαλύτερη έκπληξη στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Κάτι το οποίο ίσως να μη ξαναζήσουμε ποτέ…

 

Μετά τον θρίαμβο, λέγαμε οτι πρέπει να κτίσουμε σε αυτή την ειτυχία και να ανελιχθούμε ποδοσφαιρικά. ‘Οτι πρέπει επιτέλους να αλλάξουμε τις αρρωστημένες νοοτροπίες στο χώρο του ποδοσφαίρου. Ναί, καλά…

 

Προκριματικά EURO 2008 – Η ομάδα προκρίνεται όντας η μοναδική με σύνολο 31 βαθμών απ τα προκριματικά και με υψηλή αυτοπεποίθηση μετα την εκτός έδρας νίκη απέναντι στους μισητούς γείτονες μετά απο μισό αιώνα, μέσα στην Πόλη.

 

Το φιλικό με τους Πορτογάλους (2-1) πρίν τα τελικά του EURO, δείχνει ότι ακόμη έχουμε τις λύσεις και δεν πήραμε τυχαία το τρόπαιο 4 χρόνια πρίν.

 

Τα επόμενα φιλικά πλήν αυτού με την Κύπρο απέναντι σε Ούγγρους και Αρμένιους, έφεραν ήττα και ισοπαλία αντίστοιχα με τα πρώτα μουρμουρητά να εμφανίζονται…

 

Τελική φάση – Η ομάδα μετά απο τους αγώνες των γκρούπ, δεν περνάει στα ημιτελικά και κάθε λογής ‘Πίθηκος’ βγαίνει και κράζει τους διεθνής και τον προπονητή .

 

Έχω ακούσει κόσμο ο οποίος 4 χρόνια πρίν χοροπήδαγε και καυχιότανε για την Εθνική, να λέει: «Τους άσχετους, τα παλτά, το μαλ… τον προπονητή και τα λοιπά… Καταλαβαίνω την απογοήτευση αλλά όχι την ισοπέδωση της ομάδας και την ισοπεδοτική κριτική που ασκέιται τα τελευταία 24 ωρα. Αυτό που χρειαζόμαστε τώρα είναι να στηρίξουμε την ομάδα και να μαστε δίπλα της ΟΤΙ ΚΙ ΑΝ ΓΙΝΕΙ.

 

Μαζί στις χαρές, μαζί και στις λύπες. Η Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου (και κάθε αλλου αθλήματος) θα είναι εκεί ανεξαρτητως του ποιος παίζει και ποιος είναι προπονητής. Συμβολίζει όχι απλώς ένα κράτος αλλά ένα έθνος και τον κάθε Ελληνα ανα τον κόσμο.

 

Πότε επιτέλους θα μπορέσουμε αναπτυχθούμε ποδοσφαιρικά σαν λαός και να σταματήσουμε τη βία, να αναβαθμίσουμε το πρωτάθλημα μας, να έχουνε λόγο οι διεθνέις μας να παίζουνε στη χώρα τους αντι στο εξωτερικό;

 

ΥΓ1: Ο Ρεχάγκελ και το έργο του θα εκτιμηθούνε πραγματικά όταν φύγει και δούμε το τι χάσαμε. Γιατί τέτοιοι μαλ…ς είμαστε. Μπορεί να συμφωνω οτι ο Στολτίδης έπρεπε να ήτανε (οταν ητανε στα πάνω του) μέλος της Εθνικής και να παραξενεύομαι επειδή ο Τοροσίδης χρησιμοποιείται σαν αριστερό μπάκ αλλά ουδέποτε έκραξα τον Ότο και του ‘χω απόλυτη εμπιστοσύνη. Χάσαμε ένα Ζαγοράκη και ένα Τσιάρτα και όπως και να το κάνουμε, δεν βγάζουμε συχνά τέτοιους ποδοσφαιριστές. υπάρχουνε και ποδοσφαιριστές νέοι που σιγά σιγά θα γίνουνε βασικοί στην Εθνική ομάδα. Υπάρχουνε κι άλλοι που έχουνε κλείσει τον κύκλο τους. Όλα αυτά θα γίνουνε αλλά όχι εν μέσω ακραίων συμπεριφορών. Οι ποδοσφαιριστές και ο προπονητής αξίζουνε καλύτερα. Εύχομαι τα επόμενα μάτς για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου, ο κόσμος να είναι δίπλα στην ομάδα και να την στηρίξει.

 

ΥΓ2: Πρέπει επιτέλους να κτίσουμε όπως είπα και πιό πάνω στην επιτυχία του 2004 (αν δεν είναι ήδη αργά) για να μην πάμε πίσω στα χάλια που ήμασταν στην προ-Ρεχάγκελ εποχή.  Η ΕΠΟ και η πολιτεία να κάτσουνε μαζί και να επενδύσουνε στο ποδόσφαιρο και την ποδοσφαιρική παιδεία. Μόνο έτσι δε θα υπάρχουνε τσογλάνια που να μαχαιρώνονται και να σκοτώνονται για τις ομάδες. Μόνο έτσι θα πάμε προστά…

 

 

 

 

 

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: