Ζωή, Θάνατος, ένα επαναλαμβανόμενο ταξίδι της ψυχής;

 

Όλοι κατα καιρούς σκεφτόμαστε τι γίνεται όταν πεθάνουμε. Πολλές θεωρίες υπάρχουνε για το θέμα και είμαι σίγουρος οτι ο καθένας έχει τις δικές του ιδέες και την δική του κοσμοθεωρία.

Υπάρχει Θεός και πιστεύουμε σ αυτόν. Κάποιο ανώτερο όν πρέπει να έχει δημιουργήσει τον κόσμο και τον άνθρωπο…

Η ψυχή που πάει όταν πεθαίνουμε; Ξαναέρχεται πίσω να ζήσει και να μάθει;

Υπάρχει μετενσάρκωση; Πρέπει να υπάρχει αφού πολλές φορές νομίζουμε οτι ξαναζήσαμε ορισμένες στιγμές και καταστάσεις (déjà vu). Το ίδιο υποστήριξε και ο Πυθαγόρας στην αρχαία Ελλάδα.

Κι αν ερχόμαστε κάθε τόσο ποιός ο λόγος;

Μήπως επειδή πρέπει να μαθαίνομε καθε φορά καινούργια πράγματα; Για να βελτιωνόμαστε και να γινόμαστε πνευματικά καλύτεροι;

Κι αν όντως είναι έτσι, ο κύκλος αυτός πότε κλείνει; Όταν φτάσουμε στο επιθυμητό επίπεδο;

Ίσως…

Κλείνοντας, να ρίξω ένα τραγουδάκι των αγαπημένων μου Iron Maiden (βαθιά υπόκλιση).

The Apparition

I’m here can you see me
‘Cos I’m out on my own
When the room goes cold tell me
you can feel me
……….’cos I’m here

Here I am, can’t you see me
Passing through, on my way
To a place I’d been to only in my
dreams… before

In a world of delusion
Never turn your back on a friend
‘Cos you can count your
real true friends on one hand

……….through life

There are those that deceive you
There are those that’ll let you down
Is there someone out there that would
die for you
……….thought not

Live your life with a passion
Everything you do, do well
You only get out of life what you put in
……….so they say

In a world of confusion
People never say what they mean
If you want a straight answer
go look for one
……….right now

In a room full of strangers
Do you stand with your back to the wall
Do you sometimes feel like you’re
on the outside
……….looking in?

You can make your own luck
You create your destiny
I believe you have the power
if you want to
……….it’s true

You can do what you want to
If you try a little bit harder
A little bit of faith goes a long way
……….it does

Are we here for a reason?
I’d like to know just what you think
It would be nice to know what
happens when we die
……….wouldn’t it?

There are some who are wise
There are some who are born naive
I believe that there are some that must
have lived before
……….don’t you?

As for me, well I’m thinking
You gotta keep an open mind
But I hope that my life’s not an
open and shut case

Extrasensory Perception
Life after death, telepathy
Can the soul live on and travel through
space and time?

You know I feel so elated
‘Cos I’m about to find it out
And when I know all the answers
Maybe then I’ll come back
……….to fill you in

You don’t be alarmed now
If I try to contact you
If things go missing or get moved around
…it’s me
And don’t disbelieve it
No matter what your “friends”
might say
We’ll meet up again someplace
some way
……….one day

Σωτήρης Μουστάκας – Αφιέρωμα

 

Ο Σωτήρης Μουστάκας γεννήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 1940, στις Κάτω Πλάτρες της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο. Έιχε άλλα εφτά αδέλφια και ήταν το τελευταίο παιδί της πολυμελούς οικογένειάς του.

Μεγαλώνοντας ο Σωτήρης, λάτρεψε τον Τσάρλι Τσάπλιν, αγάπησε την όπερα και την κλασσική μουσική και έμαθε να παίζει βιολί.

Κατα την περίοδο της εφηβείας του, είχε παει σε μια θεατρική παράσταση του Νίκου Σταυρίδη που έγινε στη Λεμεσό. Με το τέλος της παράστασης και ενώ πλήθος κόσμου ζητούσε αυτόγραφα απ τον Σταυρίδη, ο Σωτήρης τον πλησίασε και του έιπε οτι θα θελε να γίνει ηθοποιός. Ο Σταυρίδης του έιπε να πάει στην Αθήνα να τον βρεί.

Κατα την διάρκεια του Απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ το 1955-59, ο Σωτήρης ήταν αγγελιοφόρος του Γεώργιου Γρίβα Διγενή. Μετέφερε διαταγές στις ομάδες, μοίραζε φυλλάδια, έγραφε συνθήματα στους τοίχους και έκανε ό,τι άλλο απαιτούσε ο αγώνας.

Σε παλαιότερη συνέντευξή του είπε χαρακτηριστικά: «Περάσαμε από τη μια στιγμή στην άλλη στην ενηλικίωση. Ήταν ένα διάστημα πολύ ωραίο, είχε εξάρσεις, είχε πατριωτισμό, είχε δράση. Διαβάζαμε λίγο, την κοπανούσαμε από το σχολείο συμμετέχοντας όπως μπορούσε ο καθένας στον αγώνα για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

Εμείς οι μικρότεροι παρακολουθούσαμε πότε περνούσαν τα τζιπ των Εγγλέζων με τις ώρες, καταγράφαμε τους αριθμούς τους, μοιράζαμε φυλλάδια, κολλούσαμε αφισέτες, μεταφέραμε μηνύματα του Διγενή, κρατούσαμε τσίλιες σε υπόγεια όπου δούλευαν πολύγραφοι…»

Κάποιο βράδυ σε μία από τις μυστικές αποστολές του «καρφώθηκε» από έναν Τούρκο σε διερχόμενη Αγγλική περίπολο, συνελήφθη και φυλακίσθηκε για επτά μήνες. Για την «θητεία» του στην φυλακή, στην ίδια συνέντευξη ο Σωτήρης Μουστάκας ανέφερε: «Καταλαβαίνετε, δύσκολες μέρες. Ψωμί, ελιές, ρέγγα, άντε και καμιά φασολάδα. Είχαμε εκεί μέσα κι ένα πλουσιόπαιδο που ο πατέρας του, ο οποίος είχε σχέσεις, ως μεγαλοδικηγόρος, με τους Εγγλέζους, του ‘φερνε πότε πότε γλυκά. Θυμάμαι μια 25η Μαρτίου είχε φέρει ένα ταψί με πάστες με γαλάζιο και άσπρο γλάσο κι ενώ τρέχανε τα σάλια μας προτιμήσαμε να τις χαραμίσουμε φτιάχνοντας με τις πάστες μια ελληνική σημαία πάνω στον τοίχο. Στη θέα της και μόνο χορτάσαμε…»

Με την αποφυλάκιση του στα 18 του χρόνια, αποφασίζει να πάει στην Αθήνα για να γίνει ηθοποιός. Όταν έφτασε στην Αθήνα, έπιασε δουλειά σε ενα εστιατόριο σαν σερβιτόρος και έδωσε παράλληλα εξετάσεις στη Δραματική Σχολή Εθνικού Θεάτρου, όπου και κόπηκε την πρώτη φορά. Δεν το βαλε κάτω, ξαναπροσπάθησε και πέρασε. Εκεί γνώρισε την ηθοποιό Μαρία Μπονέλου, με την οποία παντρεύτηκε το 1973 και έκαναν μια κόρη, την Αλεξία.

Ο Σωτήρης έγινε διάσημος με τον ρόλο του στην ταινία Zorba the Greek, όπου έπαιξε τον Μίμιθο, τον τρελό του χωριού. Παρόλο που είχε την ευκαιρία να κάνει καριέρα στο Χόλυγουντ, ο ίδιος προτίμησε να παραμείνει στην Ελλάδα.

Κατα τη διαρκεια της καριέρας του, έπαιξε σε 76 ταινίες, αμέτρητες θεατρικές παραστάσεις και αργότερα εμφανίστηκε και στην τηλεόραση.

Έπαιξε διάφορους ρόλους σε έργα του Αριστοφάνη και είχε κωμικούς κυρίως ρόλους σε επιθεωρήσεις που έγιναν σε όλη την Ελλάδα. Είχε την ικανότητα να παίζει διάφορους ρόλους σε μια παράσταση και να κάνει τον κόσμο να διασκεδάζει με τις ερμηνείες του.

Η πρώτη του συμμετοχή στην Επίδαυρο, ήτανε το 1996 με τις Θερμοφοαριάζουσες, ενώ τιμήθηκε και απο την Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων με το βραβείο επιθεώρησης “Παναθήναια”.

Ο Σωτήρης βρισκόταν σε πρόβες με τον Θύμιο Καρατσάνη, προετοιμάζοντας την παράσταση “Πλούτος” του Αριστοφάνη. Κατά τη διάρκεια πρόβας στο θέατρο αισθάνθηκε έντονη αδιαθεσία και μεταφέρθηκε στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Αθηνών. Εισήχθη επειγόντως στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, όπου και έχασε την μάχη με τον καρκίνο, αφήνοντας την τελευταία του πνοή τα ξημερώματα της 4ης Ιουνίου, 2007.

Κηδεύτηκε στις 6 Ιουνίου 2007 στο νεκροταφείο Χαλανδρίου εν παρουσία πλήθος κόσμου, επωνύμων, συναδέλφων του, αλλά και απλών ανθρώπων.

Τελευταία του επιθυμία, ήταν να σκεπαστεί η σορός του με την Γαλανόλευκη σημαία…

Ήταν αγαπητός στον κόσμο και στους άλλους ηθοποιούς που έπαιξαν μαζί του. Ένας σπουδαίος καλλιτέχνης που άφησε τη σφραγίδα του στον χώρο της κωμωδίας και της σάτυρας, με το μοναδικό του στύλ. Πάνω απ όλα, ήτανε ένας σπουδαίος άνθρωπος, χαμογελαστός, καλοσυνάτος και με αστείρευτο χιούμορ.

Απο τους σημαντικότερους κωμικούς ηθοποιούς που έβγαλε η Ελλάδα και η Κύπρος. Το Ελληνικό Θέατρο με τον θανατό του, έγινε φτωχότερο…

Εμπνεύσεις…

 

Σήμερα αποφάσισα να αρχίσω να γράφω ιστορίες που μου ρχονται στο μυαλό. Ιστορίες και σενάρια που θα ναι βγαλμένα μέσα απο την ίδια τη ζωή, απο βιβλία που διάβασα και με επηρέασαν, απο ταινίες που είδα και ιστορίες βγαλμένες μέσα απο την (πλούσια) φαντασία μου.

Δεν είμαι συγγραφέας, απλά θα γράφω ιστορίες και σενάρια που μου έρχονται στο μυαλό.

Έτσι απο σήμερα, υπάρχει μια νέα κατηγορία στο μπλόγκ, ονομάζεται ‘Εμπνεύσεις’ και θα γράφω ιστορίες, όχι κατ’ ανάγκη συνδεδεμένες με πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις. Θα γράφω οτι μου κατεβαίνει (γι αυτό δεν είναι τα μπλόγκς άλλωστε;) και ελπίζω να με… αντέξετε!